ایران‌خودرو با ارائه درخواستی جدید به مراجع ذی‌ربط، به دنبال دریافت مجوز افزایش ۵۵ درصدی قیمت انواع محصولات خود است.
ایران‌خودرو بار دیگر درخواست افزایش قیمت محصولاتش را به مراجع ذی‌ربط ارائه کرده است؛ این بار خودروساز بزرگ کشور به دنبال افزایش ۵۵ درصدی قیمت‌هاست.
آنطور که فارس گزارش داده، اگر این درخواست تأیید شود، قیمت خودرویی مانند رانا پلاس از حدود یک میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان به نزدیک ۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان می‌رسد.
همچنین در صورت موافقت با افزایش ۵۵ درصدی قیمت‌ها، بهای پژو ۲۰۷ TU3 از ۲ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان به حدود ۴ میلیارد و ۱۸۵ میلیون تومان خواهد رسید؛ یعنی خریداران باید یک میلیارد و ۴۸۵ میلیون تومان بیشتر برای این خودرو بپردازند.
ایران‌خودرو در سال گذشته نیز طی چند مرحله قیمت‌ها را افزایش داد و در خرداد امسال با مجوز افزایش ۴۰ درصدی، نرخ محصولات خود را بالا برد. با وجود این افزایش‌ها، مدیران شرکت اعلام کرده‌اند سود ایران‌خودرو در هفت ماه نخست امسال نسبت به مدت مشابه سال گذشته حدود ۵۰ درصد بیشتر شده است.
اما افزایش قیمت‌ها تنها به درخواست‌های موردی خودروساز محدود نمی‌شود. بررسی عملکرد و برآوردهای مالی ایران‌خودرو که زومان در مردادماه منتشر کرد، نشان می‌دهد این شرکت برای تحقق درآمد هدف‌گذاری‌شده هزار همتی، روی افزایش نرخ فروش محصولات حساب باز کرده است.
بر اساس آن بررسی، نرخ فروش پیش‌بینی‌شده گروه پژو در سال ۱۴۰۵ حدود ۱۲۷٫۷ درصد رشد داشته است. این افزایش برای گروه سورن ۱۲۱٫۸ درصد، تارا ۱۲۰٫۷ درصد، دنا ۱۰۸٫۸ درصد، هایما ۱۰۸٫۳ درصد و رانا ۱۰۶٫۶ درصد برآورد شده بود.
نرخ فروش قطعات یدکی نیز با رشد ۱۰۴٫۹ درصدی همراه می‌شد.
در همین برآوردها، گروه «سایر محصولات» وضعیت متفاوتی داشت؛ تولید این بخش ۱۷۰٫۹ درصد و نرخ فروش آن ۱۹۹٫۳ درصد رشد پیش‌بینی شده بود.
در مجموع، رشد پیش‌بینی‌شده درآمد ایران‌خودرو به ۱۲۳٫۷ درصد می‌رسید؛ رقمی که نشان می‌داد افزایش نرخ فروش نقش مهمی در تحقق برنامه درآمدی شرکت دارد.
این ارقام البته برآوردهای مالی و پیش‌بینی نرخ فروش در سال ۱۴۰۵ هستند و نباید آن‌ها را با افزایش قطعی و مصوب قیمت مصرف‌کننده یکسان دانست.
با این حال، کنار هم قرار گرفتن این برآوردها و درخواست تازه افزایش ۵۵ درصدی قیمت نشان می‌دهد ایران‌خودرو همچنان برای تأمین درآمد موردنظر خود به افزایش نرخ فروش متکی است.
این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که کاهش فعالیت خطوط تولید نیز در تحلیل عملکرد شرکت مطرح باشد. در چنین شرایطی، افزایش درآمد لزوماً به معنای افزایش بهره‌وری یا رشد تولید نیست؛ بخشی از رشد درآمد می‌تواند از محل گران‌تر شدن محصولات تأمین شود.
