تروی ای. مینک وزیر نیروی هوایی آمریکا در اظهارنظری غافلگیرکننده طی هفته جاری فاش کرد که ایالات متحده در فضا سلاح دارد.
براساس گزارش بلومبرگ، تروی ای. مینک گفت: «ما آمادگی در برابر تهدیدهای موجود را افزایش میدهیم و ایالات متحده تسلیحات کنترل فضایی مستقر در مدار دارد که میتوانند از نیروی مشترک در برابر اقدامات خصمانه دشمنان دفاع کنند.»
بخش غیرمنتظره سخنان او نه اصل موضوع، بلکه تصمیم واشنگتن برای بیان علنی آن بود.
تحلیلگران نظامی مدتها گمان میکردند آمریکا از توانمندیهای پیشرفته مقابله فضایی برخوردار است، اما پنتاگون پیشتر هرگز استقرار سلاح در مدار را تأیید نکرده بود.
مینک که سابقه خدمت در نیروی هوایی دارد و دارای مدرک دکتری مهندسی هوافضاست، در سامانههای ارتباطی و اطلاعاتی مبتنی بر فضا تخصص دارد.
گرچه او جزئیاتی درباره نوع تسلیحات مستقر در مدار ارائه نداد، اما این اظهارات نمیتوانست نادیده گرفته شود؛ چرا که در جریان کنفرانس هوا، فضا و سایبری در مریلند مطرح شد، گردهمایی سالانه و برجستهای که میزبان رهبران نظامی و پیمانکاران دفاعی است.
اکنون پرسش اصلی این است که چرا وزیر نیروی هوایی این مقطع زمانی را برای پایان دادن به ابهام دیرپای واشنگتن درباره تسلیحات مداری برگزیده است.
نخستین دلیل، همانگونه که مینک گفت، به نقش بازدارنده صحبت علنی درباره سلاحهای فضایی در برابر چین و روسیه بازمیگردد. هر دو کشور احتمالا توسعه سامانههایی را پیش میبرند که ارزشمندترین منظومههای ماهوارهای آمریکا را در معرض خطر قرار میدهند.
ماهوارههای یادشده خدماتی حیاتی مانند ناوبری دقیق، ارتباطات شفاف و گردآوری اطلاعات باکیفیت فراهم میکنند. آشکارسازی توان دفاع یا تلافی آمریکا میتواند محاسبات مسکو و پکن را تغییر دهد.
مسکو و پکن در حال آزمایش یا استقرار ماهوارههای مانورپذیر، لیزرهای پرانرژی و موشکهای ضدماهواره هستند. نگرانکنندهتر از همه، احتمال توسعه یک سلاح هستهای مستقر در فضا از سوی مسکو مطرح شده که میتواند با استفاده از پالسهای الکترومغناطیسی، ماهوارههای آمریکایی را در محدودهای وسیع مختل یا نابود کند.
با افزایش چنین تهدیدهایی، اعلام عمومی توانایی آمریکا برای محافظت از ماهوارههایش یا انجام اقدام تلافیجویانه، کارکرد بازدارنده خواهد داشت.
دلیل دوم افشاگری وزیر نیروی هوایی ممکن است ایجاد شتاب سیاسی برای گنبد طلایی (Golden Dome) باشد؛ طرح شاخص دونالد ترامپ برای ساخت سپر موشکی پیرامون سراسر آمریکا.
پروژه از نظر ابعاد و دشواری بسیار عظیم توصیف میشود و یادآور ابتکار دفاع راهبردی رونالد ریگان است؛ همان طرح تحققنیافتهای که «جنگ ستارگان» نام گرفت.
مینک همچنین بر دستاوردهای ارتش در توسعه رهگیرهای فضایی تأکید کرد؛ تجهیزاتی که قرار است بخشی از سامانه دفاع موشکی ملی باشند. اذعان رسمی به استقرار تسلیحات آمریکایی در مدار میتواند طرح گنبد طلایی را عملیتر و واقعبینانهتر نشان دهد.
واقعی جلوهدادن طرح اهمیت زیادی دارد، زیرا هزینه آن سرسامآور برآورد شده است. دفتر بودجه کنگره تخمین زده سامانه دفاع موشکی ملی مشابه گنبد طلایی طی دو دهه حدود ۱٫۲ تریلیون دلار هزینه خواهد داشت.
برخی اندیشکدهها از جمله امریکن انترپرایز اینستیتوت نیز برای سامانههای جاهطلبانهتر برآوردهایی تا سقف ۳٫۶ تریلیون دلار ارائه کردهاند.
سومین عامل به تاسیس نیروی فضایی آمریکا و احیای فرماندهی فضایی آمریکا در دورهی نخست ریاستجمهوری ترامپ مربوط میشود که بهطور کلی عملیات فضایی را شتاب بخشید.
نیروی فضایی، ششمین شاخه از نیروهای مسلح ایالات متحده است که وظیفه سازماندهی، آموزش و تجهیز نیروها را برای ماموریتهای نظامی در فضا بر عهده دارد.
با این حال، این بخش علیرغم چنین مسئولیتی، تنها ۱۵ هزار پرسنل فعال دارد و همواره آنطور که شایسته است، جدی گرفته نمیشود.
اگرچه فرماندهی فضایی نخستین بار در سال ۱۹۸۵ پایهگذاری و در سال ۲۰۰۲ با فرماندهی راهبردی ناظر بر زرادخانه هستهای ادغام شد، دولت ترامپ آن را بهعنوان یکی از ۱۱ فرماندهی رزمی یکپارچه دوباره احیا کرد تا کانون عملیاتی نیروی فضایی نوپا باشد.
مینک با تأیید علنی تسلیحات مداری پنتاگون و در عین حال خودداری از افشای گستره یا قابلیتهایشان، دشمنان آمریکا را در وضعیت هشدار قرار داد.
پایاندادن به سالها ابهام راهبردی درباره فضا قرار است بازدارندگی را نهفقط در مدار، بلکه روی زمین نیز افزایش دهد.
نظر شما دربارهی پیامدهای استقرار تسلیحات در مدار زمین چیست؟