داروهای لاغری بازار را زیرورو کردند

آلن هوروویتز خیاطی در خیابان مدیسون نیویورک، سال‌ها از مشتریانی درآمد داشت که به دلیل جثه بزرگشان نمی‌توانستند لباس مناسب خود را در فروشگاه‌های معمولی پیدا کنند. اما حالا داروهای لاغری کسب‌وکار خانوادگی او را با مشکلی غیرمنتظره مواجه کرده‌اند: مشتریان وزن کم می‌کنند، لباس‌هایشان گشاد می‌شود و برای اصلاح دوباره کت‌وشلوارهایشان برمی‌گردند.

هوروویتز می‌گوید این تغییرات حدود ۱۰ تا ۱۲ درصد از درآمدش کاسته است.

این تنها یکی از پیامدهای اقتصادی داروهایی مانند اوزمپیک و وگووی است. به گزارش فایننشال تایمز، حدود ۳۸ میلیون آمریکایی در ماه ژوئن از داروهای گروه GLP-1 استفاده می‌کردند؛ داروهایی که با کاهش اشتها، نه‌فقط وزن افراد، بلکه عادت‌های خرید و مصرف آن‌ها را نیز تغییر می‌دهند.

این تحول چنان گسترده شده که بیش از ۲۰۰ شرکت بورسی خارج از صنعت سلامت، در گزارش‌های مالی سه‌ماهه منتهی به سپتامبر درباره تأثیر داروهای لاغری صحبت کرده‌اند؛ بیش از دو برابر مدت مشابه سال قبل.

برآوردها نشان می‌دهد این داروها سالانه حدود ۷۸۰ میلیون پوند از مخارج خرید مواد غذایی در بریتانیا کاسته‌اند.

اما داروهای لاغری برای سایر کسب و کارها چه پیامدهایی داشته است؟

برخلاف تصور اولیه، داروهای لاغری مشتریان را از باشگاه‌ها دور نکرده‌اند. کاهش سریع وزن می‌تواند با تحلیل عضلات همراه باشد و همین موضوع مصرف‌کنندگان را به تمرین‌های قدرتی سوق داده است.

طبق نظرسنجی PwC، حدود ۲۷ درصد مصرف‌کنندگان این داروها قصد دارند هزینه بیشتری صرف تناسب‌اندام کنند و تنها پنج درصد به کاهش این مخارج فکر می‌کنند.

کاهش سریع وزن همیشه با تغییرات مطلوب ظاهری همراه نیست. افتادگی پوست، ریزش مو و کاهش توده عضلانی، بازار تازه‌ای برای مکمل‌ها و خدمات زیبایی ایجاد کرده‌اند.

تحقیقات گروه مشاوره بوستون نشان می‌دهد مصرف‌کنندگان GLP-1 حدود ۲۰ درصد بیشتر از دیگران برای مکمل‌های غذایی هزینه می‌کنند.

شرکت‌هایی مانند لورآل نیز به توسعه محصولاتی برای مقابله با افتادگی پوست و ریزش مو روی آورده‌اند.

حتی شرکت‌های هواپیمایی ممکن است از این تحول سود ببرند. محاسبات بانک جفریز نشان می‌دهد اگر میانگین وزن مسافران چهار شرکت بزرگ هواپیمایی آمریکا ۱۰ درصد کاهش یابد، صرفه‌جویی سالانه در هزینه سوخت می‌تواند به ۵۸۰ میلیون دلار برسد.

البته این رقم فعلاً یک برآورد فرضی است. کاهش خرید تنقلات و نوشیدنی در طول پرواز نیز ممکن است بخشی از این منفعت را خنثی کند.

برای تولیدکنندگان خوراکی‌های بسته‌بندی‌شده، داستان متفاوت است.

پژوهش دانشگاه کرنل نشان می‌دهد مصرف‌کنندگان داروهای لاغری طی شش ماه نخست، ۹ درصد کمتر برای شیرینی و محصولات نانوایی و ۱۱ درصد کمتر برای چیپس و تنقلات شور هزینه کرده‌اند.

شرکت‌ها در واکنش، به تولید بسته‌های کوچک‌تر، خوراکی‌های پروتئینی و محصولات باکیفیت‌تر روی آورده‌اند. در مقابل، ماست و پنیرهای سرشار از پروتئین از این تغییر الگوی مصرف سود برده‌اند.

تأثیر داروهای لاغری بر مصرف نوشیدنی‌های الکلی کمتر از انتظار بوده است. پژوهش کرنل از کاهش تنها یک‌درصدی مخارج این گروه خبر می‌دهد.

بااین‌حال، الگوی خرید تغییر کرده است: بعضی مصرف‌کنندگان نوشیدنی کمتری می‌خرند، اما سراغ محصولات گران‌تر می‌روند؛ تغییری که می‌تواند بخشی از کاهش حجم فروش را جبران کند.

رستوران‌های فست‌فود از آسیب‌پذیرترین کسب‌وکارها هستند. بررسی کرنل نشان می‌دهد مخارج خانوارهایی که دست‌کم یکی از اعضایشان مصرف داروهای لاغری را آغاز کرده، در فست‌فودها حدود هشت درصد کاهش یافته است.

مک‌دونالد به‌دنبال غذاهای پروتئینی و وعده‌های منعطف‌تر است و KFC نیز وعده‌های کوچک‌تر عرضه کرده است. مشکل رستوران‌ها اینجاست که با کوچک‌تر شدن غذای مشتری، اجاره، دستمزد و سایر هزینه‌های ثابت کاهش نمی‌یابد.

حدود سه‌چهارم مصرف‌کنندگان GLP-1 از تغییر محسوس سایز لباس خود خبر داده‌اند. این تحول فروشندگان لباس‌های سایز بزرگ را تحت فشار قرار داده، اما برای دیگر برندها فرصت ایجاد کرده است.

طبق بررسی PwC، حدود ۲۶ درصد مصرف‌کنندگان آمریکایی این داروها پول بیشتری برای لباس خرج می‌کنند.