دوئل آرژانتین و الجزایر؛ جراحی اقتصادی «میلی» در برابر دژ محکم «روباه‌ها»

به گزارش زومان، سوت آغاز بازی‌های گروه J جام جهانی ۲۰۲۶ در ورزشگاه کانزاس‌سیتی، بهانه‌ای جذاب برای نگاهی عمیق‌تر به دو کشوری است که سرنوشت اقتصادی آن‌ها، شباهت‌های شگفت‌انگیزی به سبک بازی فوتبالشان دارد.

آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی جهان و مهد اسطوره‌های بی‌تکراری چون دیگو مارادونا و لیونل مسی، همواره با جادوی خلاقیت و هیجان شناخته می‌شود؛ رویکردی که در اقتصاد پر نوسان و دراماتیک این کشور نیز به چشم می‌خورد.

در سوی دیگر، الجزایری‌ها یا همان «روباه‌های صحرا» پس از ۱۲ سال غیبت با انگیزه و انضباطی تماشایی به این تورنمنت بازگشته‌اند تا با تکیه بر استراتژی‌های منسجم و دفاعی، شگفتی‌ساز شوند.

اگر تورم را یک مهاجم خطرناک در زمین اقتصاد بدانیم، نحوه مهار آن توسط این دو کشور کاملاً متفاوت بوده است. الجزایر با اتکا به درآمدهای نفتی و سیاست‌های کنترلی شدید، توانسته نرخ تورم خود را در عدد تحسین‌برانگیز ۲.۹ درصد مهار کند. این کشور مانند یک خط دفاعی مستحکم، اجازه نداده است که افزایش قیمت‌ها معیشت مردمش را تهدید کند.

در مقابل، آرژانتین سال‌هاست که درگیر یک تلاطم شدید اقتصادی است. تورم این کشور در بازه‌هایی به نزدیک ۳۰۰ درصد هم رسید. با روی کار آمدن خاویر میلی و اتخاذ سیاست‌های شوک‌درمانی و جراحی‌های انقباضی شدید او، تلاش کرده تا ساختار بیمار اقتصادش را دگرگون کند.

این رویکرد رادیکال و جسورانه میلی، شباهت عجیبی به سبک بازی‌های پرهیجان و پرریسک مأموریت‌های تهاجمی مسی دارد؛ پتانسیل بالا برای جهش، اما همراه با ساختاری ناپایدار که در کوتاه‌مدت بوی ریسک و فشار بر توده‌ها را می‌دهد. حالا در حال تجربه تورم حدود ۳۰ درصدی است.  

وقتی صحبت از ثروت خالص و قدرت خرید به میان می‌آید، آرژانتین با وجود بحران‌هایش، همچنان مانند یک تیم بزرگ و باتجربه عمل می‌کند.

فوتبال مدرن نیاز به سرعت و تکنولوژی دارد و اقتصاد مدرن نیز همین‌طور.

آرژانتین با سرعت اینترنت ۱۱۳ مگابیت بر ثانیه، اتوبان‌های دیجیتالی سریعی را برای کسب‌وکارهای خود فراهم کرده است، در حالی که الجزایر با سرعت ۶۶ مگابیت بر ثانیه، هنوز در حال توسعه زیرساخت‌های ارتباطی خود است.

این برتری در شاخص توسعه انسانی (HDI) نیز تکرار می‌شود. آرژانتین با کسب نمره ۰.۸۶۵ در ردیف کشورهای با توسعه انسانی بسیار بالا قرار دارد. کیفیت آموزش، بهداشت و امید به زندگی در این کشور، میراثی تاریخی است که حتی بحران‌های مالی هم نتوانسته‌اند آن را به کلی نابود کنند.

الجزایر نیز با نمره ۰.۷۶۳ عملکرد مقبولی دارد، اما هنوز برای رسیدن به سطح استانداردهای جهانی نیاز به سرمایه‌گذاری بیشتری در بخش‌های غیرنفتی دارد.

جالب‌ترین بخش این رویارویی، موازنه میان عدالت اجتماعی و احساس خوشبختی است. الجزایر با ضریب جینی ۲۷.۶ درصد، یکی از برابرترین جوامع منطقه را دارد. ثروت در این کشور به طور نسبتاً عادلانه‌ای توزیع شده و فاصله طبقاتی نسبتا کم است.

آرژانتین اما با ضریب جینی ۴۲.۴ درصد، از نابرابری بیشتری رنج می‌برد؛ جامعه‌ای که در آن فاصله ثروتمندان و فقرا بسیار زیاد باشد، شبیه به تیمی که تمام بار آن روی دوش یک فوق‌ستاره است.

مقایسه کارنامه اقتصادی دو کشور نشان می‌دهد که الجزایر در کارهای دفاعی اقتصاد (کنترل تورم و برابری اجتماعی) منضبط‌تر است، اما در بخش هجومی (نرخ مشارکت و توسعه انسانی) فرصت‌های زیادی را از دست می‌دهد.

آرژانتین، دقیقاً برعکس، در زیرساخت‌ها و توانمندسازی انسانی یک غول اقتصادی است، اما آشفتگی‌های مالی داخلی و نابرابری، تداوم این موفقیت را تهدید می‌کند.