در پی انتشار مطالبی در برخی رسانهها و شبکههای اجتماعی درباره استفاده از متانول در بنزین و ادعای احتمال آسیبرسانی آن به خودروها، شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی ایران توضیحاتی منتشر کرده است.
این شرکت با اشاره به نگرانیهای عمومی تأکید کرده که استفاده از ترکیبات اکسیژنه مانند متانول در سوخت موضوعی شناختهشده در جهان بوده و در برخی کشورها برای آن استانداردها و الزامات فنی مشخص تدوین شده است.
در توضیحات منتشر شده، محور اصلی بر استاندارد ملی ایران شماره ۲۲۹۲۰ قرار دارد؛ استانداردی که به گفته پالایش و پخش با حضور همه ذینفعان، از جمله خودروسازان و سازمان حفاظت محیطزیست، تدوین شده و استفاده از ترکیبات اکسیژنه از جمله متانول را مجاز میداند.
طبق همین استاندارد، حداکثر میزان مجاز متانول ۳ درصد حجمی تعیین شده است.
پالایش و پخش میگوید متانول در حدود مقرر، خارج از چارچوب استانداردهای ملی کشور نیست و قضاوت درباره کیفیت بنزین باید بر اساس مجموع مشخصات فرآورده نهایی و میزان انطباق آن با الزامات استاندارد انجام شود.
استناد به پژوهشهای آزمایشگاهی و میدانی
در ادامه این توضیحات آمده که درباره افزودن متانول به سوخت در چارچوب استاندارد ملی ایران، طی سالهای گذشته مطالعات گسترده آزمایشگاهی و میدانی از سوی مراجع علمی معتبر، از جمله پژوهشگاه صنعت نفت و شرکت پژوهش و فناوری پتروشیمی انجام شده است.
همچنین نفت ستاره خلیج فارس برای ارزیابی مقدماتی و نه بهصورت مستمر، استفاده از نیم درصد حجمی متانول را آزمایش کرده؛ رقمی که حدود یکششم سقف ۳ درصدی تعیینشده در استاندارد ملی ایران شماره ۲۲۹۲۰ محسوب میشود.
در این روایت رسمی، تأکید شده که همان میزان آزمایشی نیز با الزامات کیفی مصوب و قوانین مربوطه انطباق کامل داشته است.
از نگاه پالایش و پخش، حضور یک ترکیب خاص بهتنهایی نه نشانه آسیب به خودرو است و نه معیار کافی برای تأیید کیفیت بنزین.
کیفیت بنزین فقط با یک مؤلفه سنجیده نمیشود
در بخش دیگری از توضیحات، بر یک اصل فنی تکیه شده است. کیفیت یک فرآورده هیدروکربنی، بهویژه بنزین موتور، را نمیتوان صرفا بر اساس وجود یا عدم وجود یک ترکیب خاص سنجید. معیار اصلی، انطباق مشخصات نهایی محصول با مجموعه الزامات کیفی و استانداردی عنوان شده است.
بر همین مبنا، وجود نیم درصد متانول بهتنهایی نه دلیلی بر آسیبرسانی به خودرو بهشمار میآید و نه نشانهای قطعی برای تأیید کیفیت بنزین.
در ارزیابی نهایی، شاخصهایی مانند عدد اکتان، فشار بخار، محدوده تقطیر، میزان آب، پایداری اکسیداسیونی، خورندگی، ترکیبات اکسیژنه و دیگر ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی باید بررسی شوند.
پالایش و پخش مدعی است که در فرآیند مورد اشاره، این شاخصها در انطباق کامل با استاندارد و قوانین موضوعه قرار داشتهاند.
نظر شما درباره این توضیحات چیست؟