تلگراف: پهپاد ایرانی که معادلات جنگ را تغییر میدهد
تلگراف در گزارشی به این موضوع پرداخته و مینویسد که سلاح جتپیشران سپاه، چالش تازهای برای نیروهای آمریکایی در خاورمیانه ایجاد کرده است.
پهپاد «حدید ۱۱۰» ایران ارتقا یافته است؛ حالا ارتفاع پروازش پایینتر، سرعتش بیشتر و شناسایی آن دشوارتر شده است.
این پهپاد رادارگریز جدید که به موتور جت مجهز است، با سرعتی بیش از ۳۰۰ مایل در ساعت پرواز میکند و برای عبور از سامانههای دفاع هوایی آمریکا طراحی شده است.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اعلام کرده که این پهپاد برای نخستین بار طی دو هفته گذشته به کار گرفته شده و به سمت پایگاههای نظامی و ناوهای جنگی آمریکا در منطقه شلیک شده است.
بررسیهای تلگراف نشان میدهد این پهپاد، نسخه پیشرفتهای از مدل استاندارد «حدید ۱۱۰» است؛ سلاحی که مقامهای ایرانی آن را یکی از توانمندترین پهپادهای خود میدانند.
ویژگیهای متمایز پهپاد حدید ۱۱۰
آنچه پهپاد جدید حدید ۱۱۰ را متمایز میکند، سرعت و رادارگریزی آن است.
در حالی که بیشتر پهپادهای تهاجمی ایران با موتور ملخی کار میکنند و سرعت پایینی دارند، این پهپاد به موتور توربوجت مجهز است که منابع ایرانی میگویند میتواند سرعت آن را به ۳۱۶ مایل در ساعت برساند؛ رقمی که آن را به سریعترین پهپاد شناختهشده ایران تبدیل میکند.
این پهپاد با یک بوستر سوخت جامد پرتاب میشود؛ بوستری که ابتدا آن را به سرعت و ارتفاع لازم میرساند و سپس موتور جت فعال میشود. این ویژگی امکان استقرار سریع آن در میدان نبرد را فراهم میکند.
سرعت بالاتر، مزیت بزرگی در میدان جنگ ایجاد میکند.
سامانههای دفاع هوایی معمولاً با شناسایی تهدید ورودی، دنبال کردن مسیر آن و سپس شلیک موشک رهگیر عمل میکنند. هرچه هدف سریعتر باشد، زمان کمتری برای انجام این زنجیره دفاعی باقی میماند.
حدید ۱۱۰ جدید دقیقاً برای کاهش همین زمان طراحی شده است؛ تا پیش از آنکه سامانههای دفاعی بتوانند واکنش نشان دهند، به هدف برسد.
طراحی بدنه این پهپاد نیز به گونهای است که از دید رادار پنهان بماند. کارشناسان ایرانی آن را دارای بدنهای یکپارچه و بدون پیچ و مهره توصیف کردهاند.
ورودی هوای موتور به شکل حرف S در بخش بالایی بدنه قرار گرفته تا پرههای موتور را پنهان کند. همچنین سطح خارجی پهپاد با مواد جاذب امواج رادار پوشانده شده است.
حدید ۱۱۰ دارای کلاهک جنگی ۳۰ کیلوگرمی است، برد تهاجمی آن حدود ۲۲۰ مایل (حدود ۳۵۰ کیلومتر) اعلام شده و میتواند نزدیک به یک ساعت در آسمان باقی بماند. این توانایی برای نابود کردن اهداف مهم در فاصلههای نسبتاً نزدیک به سواحل ایران کافی است، اما این پهپاد یک سلاح راهبردی دوربرد محسوب نمیشود.
ایران میگوید این پهپاد کاملاً در داخل کشور ساخته شده است. تلگراف در این مقاله مدعیست که این حرف ایران ممکن است درست باشد یا نباشد؛ چراکه ایران در جریان این درگیری از حمایت چین و روسیه نیز برخوردار بوده است. با این حال، این ادعا فراتر از میدان نبرد اهمیت دارد و بخشی از روایت داخلی ایران درباره توانمندی نظامی این کشور است.
سالها تحریم باعث شد تهران از دسترسی به تجهیزات پیشرفته الکترونیکی، موتور و مواد مورد نیاز برای ساخت یک نیروی هوایی مدرن غربی محروم شود. ناوگان هواپیماهای سرنشیندار ایران نیز اکنون مجموعهای از جنگندههای قدیمی آمریکایی و روسی است که نگهداری آنها بسیار دشوار شده است.
هر سلاح جدید همچنین در حال تغییر موازنه قدرت در داخل ساختار نظامی ایران است.
سلاح جدید که در میانه جنگ رونمایی شد، صرفاً نمایش قدرت آتش نیست؛ بلکه پیامی به همراه دارد. رونمایی از این پهپاد همزمان شد با تغییر غیرمعمول در روند جنگ.
پس از دو هفته افزایش حملات متقابل، به نظر میرسد دو طرف بدون اعلام رسمی آتشبس، حملات خود را متوقف کردهاند؛ وقفهای خاموش و اعلامنشده، نه یک توافق آتشبس رسمی.
این آرامش شکننده است. ایران تنگه هرمز را بسته، تهدید کرده دامنه جنگ را گسترش دهد و تأکید کرده اجازه نخواهد داد واشنگتن شرایط را تعیین کند.
دونالد ترامپ میگوید این وقفه برای فراهم کردن فرصت ازسرگیری مذاکرات ایجاد شده است.
به گفته منابع، به او اطلاع داده شده که ذخایر موشکهای رهگیر آمریکا رو به کاهش است؛ همان موشکهایی که برای مقابله با پهپاد جدید حدید ۱۱۰ به آنها نیاز است.
فعلاً این وقفه ادامه دارد.