ایران در هفت شرط تازه برای ازسرگیری مذاکرات با آمریکا، توقف درگیری در لبنان را در اولویت قرار داده تا از آن به عنوان اهرم دیپلماتیک بهره ببرد.
ساوت چاینا مورنینگ پُست نوشت: ایران در جدیدترین اعلام موضع خود برای ازسرگیری مذاکرات هفت شرط اعلام کرده و پایان درگیری در لبنان را در صدر شروط قرار داده است.
تهران در تفاهم‌نامه ناموفقی که پیش‌تر امضا شد نیز همین خواسته را نخستین شرط دانسته بود. لبنان دیگر از نگاه ایران صرفا میدان نبرد با اسرائیل نیست و جایگاهی محوری در مذاکرات پیدا کرده است.
ایران و اسرائیل از نظر راهبردی در نگاه به لبنان از دریچه «راهبرد دفاع پیش‌دستانه» اشتراک دارند؛ رویکردی که هدفش مهار تهدیدها دور از مرزهاست.
جنوب لبنان را نیز باید در همین چارچوب دید، زیرا حزب‌الله به‌عنوان بازیگری غیردولتی و تحت حمایت ایران، بخش مهمی از راهبرد گسترده‌تر بازدارندگی تهران به‌شمار می‌رود و در برابر اسرائیل عمق راهبردی فراهم می‌کند.
اسرائیل با ترور سیدحسن نصرالله دبیرکل حزب‌الله و از میان برداشتن شماری از رهبران ارشد، توان گروه را تا حدی تضعیف کرده است.
هدف ادعایی اصلی اسرائیل، انحلال کامل حزب‌الله و برچیدن حضورش از خاک لبنان عنوان شده است.
دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا، ظاهرا با موضع اسرائیل همسو بود، اما در ماه ژوئن به بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل، هشدار داد حملات به بیروت را متوقف کند.
نخستین دلیل پیوند دادن لبنان با روند صلح از سوی ایران، پیشبرد مستقیم منافع تهران از راه تقویت اهرم‌هایش در مذاکرات به نظر می‌رسد.
موضع ایران نشان می‌دهد هرگونه حمله به لبنان با هدف قرار دادن حزب‌الله می‌تواند موجب تشدید درگیری شود و ادامه جنگ نیز هزینه‌های نظامی و اقتصادی واشنگتن و متحدانش را افزایش می‌دهد؛ پیامدی که قدرت چانه‌زنی تهران را بالا می‌برد.
دلیل دوم، فراهم شدن فرصتی برای بازیابی حزب‌الله پس از ناکامی‌ها و ضربه‌های اخیر است.
راز زیمت مدیر برنامه پژوهش ایران در مؤسسه مطالعات امنیت ملی مدعی شده که ایران مستقیما در اداره امور حزب‌الله نقش داشته است. به ادعای او، تهران برای احیای مسیرهای انتقال سلاح و تامین مالی از طریق سوریه تلاش کرده است.
لبنان برای پیشبرد منافع دیپلماتیک تهران و بازسازی حزب‌الله به‌عنوان سازمانی قدرتمندتر اهمیت حیاتی دارد زیرا حزب‌الله یکی از ابزارهای اصلی بازدارندگی ایران محسوب می‌شود.