مهم‌ترین سکانس زندگی خیلی از ایرانی‌ها در فروردین امسال، جنگ بود. موشک و خبرهای جنگی آن‌قدر بخش بزرگی از روزها را پر کرده بود که شاید دیگر وقتی برای رفتن به سینما نمی‌ماند. البته فقط جنگ نیست. قیمت بلیت و کیفیت فیلم‌ها هم متهمان دیگر این پرونده هستند. اما هر دلیلی که داشته باشد، نتیجه روشن است: سینمای ایران در اولین ماه سال یکی از خلوت‌ترین فروردین‌هایش را پشت سر گذاشت.
کل فروش سینما در فروردین امسال فقط ۱۸ میلیارد تومان بود؛ حدود ۹۱ درصد کمتر از فروردین سال گذشته. تعداد تماشاگران هم به ۲۲۶ هزار و ۴۴۴ نفر رسید. یعنی از هر هزار نفر، فقط حدود ۲ نفر در این ماه به سینما رفتند.
این عدد وقتی معنی پیدا می‌کند که بدانیم بعد از سال‌های کرونا، یعنی ۱۳۹۹ و ۱۴۰۰ که سینماها عملاً تعطیل بودند، تعداد تماشاگران فروردین امسال به کمترین سطح در ۱۵ سال گذشته رسیده است.
جنگ سینما را خلوت کرد؟
به گزارش زومان، وقتی چنین افت بزرگی را می‌بینیم، جنگ یکی از اولین توضیح‌هایی است که به ذهن می‌رسد. در فروردین امسال، کشور درگیر جنگ بود و بخش بزرگی از زندگی روزمره مردم تحت تاثیر آن قرار داشت. طبیعی است که در چنین شرایطی رفتن به سینما برای خیلی‌ها از اولویت‌هایشان کنار رفته باشد.
اما آمار استانی نشان می‌دهد شدت این خلوتی همه‌جا یکسان نبوده است.
تهران با ۷۷ هزار و ۴۵۳ تماشاگر بیشترین تعداد بیننده را داشته است. بعد از آن خراسان رضوی با ۵۱ هزار و ۸۷۵ نفر و فارس با ۱۶ هزار و ۶۲۲ نفر قرار دارند. اصفهان، مازندران و قم هم در رتبه‌های بعدی بوده‌اند.
در طرف دیگر، بعضی استان‌ها تقریباً هیچ تماشاگری نداشته‌اند. در کهگیلویه و بویراحمد فقط ۱۴ نفر در کل ماه به سینما رفته‌اند. این عدد در اردبیل ۳۷ نفر، هرمزگان ۹۷ نفر، بوشهر ۱۳۸ نفر و سیستان و بلوچستان ۱۹۲ نفر بوده است.
پس اگرچه جنگ میتواند یکی از عوامل مهم این افت باشد، آمار به‌تنهایی نمی‌گوید که همه این کاهش فقط از جنگ آمده است.
وقتی بلیت ۸۲ هزار تومان است
قیمت بلیت هم در این میان قابل توجه است. متوسط قیمت هر بلیت سینما در فروردین امسال حدود ۸۲ هزار تومان بوده است. البته قیمت فیلم‌ها یکسان نبوده و فاصله قابل توجهی میان آنها دیده می‌شود.
مثلاً متوسط قیمت بلیت «یوز» فقط ۲۳ هزار و ۶۰۰ تومان بوده؛ ارزان‌ترین فیلم در این فهرست. بعد از آن «افسانه سپهر» با ۵۴ هزار و ۴۰۰ تومان قرار دارد. متوسط قیمت بلیت «احمد» ۶۱ هزار و ۶۰۰ تومان و «دختر برقی» و «رخ نیلو» حدود ۷۸ هزار تومان بوده است.
در بالای جدول هم قیمت بلیت «دو روز دیرتر» به طور متوسط به ۱۰۰ هزار تومان رسیده است.
اما نکته جالب اینجاست که ارزان‌تر بودن لزوماً به معنی بیشتر دیده شدن نیست. در حقیقت ارتباطی بین این دو شاخص دیده نشد. به عنوان مثال «یوز» با وجود پایین‌ترین قیمت، در رتبه دوم میانگین تماشاگر روزانه قرار گرفته و روزانه حدود ۲ هزار و ۹۳۸ نفر تماشاگر داشته است. در سمت دیگر «کفایت مذاکرات» وجود داشت که با متوسط قیمت ۹۸ هزار و ۴۰۰ تومان که تقریبا بالاترین قیمت‌ها را در میان فیلم های دیگر رقم زده، روزانه حدود ۳ هزار و ۳۴۶ نفر تماشاگر داشته و در صدر قرار گرفته است.
بعد از آنها «ماجراجویی در جزیره جیمزباند» با حدود ۲ هزار و ۴۰۶ نفر در روز قرار دارد.
این تفاوت نشان می‌دهد که قیمت بلیت تنها چیزی نیست که میتواند تعداد تماشاگران را توضیح دهد. انتخاب فیلم و میزان استقبال از هر فیلم هم در این میان نقش دارد. نکته دیگری که میتواند اثر قیمتی را در سینمای ایران به چالش بکشد این است که متوسط قیمت به ازای هر بلیط در فروردین امسال نسبت به موقعیت مشابه خود در سال گذشته حتی کمتر بوده است. در فروردین ماه سال گذشته متوسط قیمت برابر با ۸۴ هزار و ۴۰۰ تومان ثبت شده بود.
در نهایت، وقتی در کل کشور فقط ۲۲۶ هزار و ۴۴۴ نفر در یک ماه به سینما می‌روند، ماجرا دیگر فقط درباره یک فیلم یا یک قیمت نیست. فروردین امسال برای سینمای ایران، ماهی بود که جنگ، نگرانی و احتمالاً فشار هزینه‌ها در بخش‌های دیگر سبد خانوار و کمتر شدن سهم فرهنگ یا شاید هم عوامل دیگر مانند کیفیت ساخت، سالن‌ها را به شکل کم‌سابقه‌ای خلوت کرده و یکی از کمترین آورده‌‌های مالی را برای سینمای ایران به همراه داشته است. در مورد هیچکدام نمی‌‌شود حرف دقیقی زد اما حداقل می‌توان گفت عامل کاهش استقبال مردم از سینما حداقل در این ماه از سال قیمتی نبوده است.
نظر شما چیست؟ شما چه عاملی را مهم‌ترین دلیل کاهش استقبال از سینما می‌دانید؟