آینده قیمت طلا پس از مذاکرات سوئیس

به گزارش زومان، قیمت طلا امروز با رشد همراه شد و تا حوالی ۴۲۱۰ دلار در هر اونس بالا رفت. در نگاه اول، این یک نوسان معمولی در بازار به نظر می‌رسد، اما اگر کمی عقب‌تر بایستیم، می‌بینیم چند لایه سیاسی و اقتصادی هم‌زمان در حال شکل دادن به این حرکت هستند.

یکی از مهم‌ترین عوامل، تحولات مربوط به مذاکرات ایران و آمریکا در سوئیس است. گزارش‌ها از «پیشرفت» در این گفت‌وگوها خبر می‌دهند؛ موضوعی که معمولاً به معنای کاهش احتمال تنش‌های ژئوپلیتیک و در نتیجه آرام‌تر شدن بازار انرژی است.

اینوستینگ می‌گوید همین چشم‌انداز باعث شد قیمت نفت کمی کاهش پیدا کند، چون نگرانی‌ها درباره اختلال عرضه کمتر شده است.

اما چرا کاهش قیمت نفت باید برای طلا اهمیت داشته باشد؟

پاسخ در یک حلقه ساده اقتصادی نهفته است: وقتی نفت ارزان‌تر می‌شود، هزینه حمل‌ونقل و تولید در جهان پایین می‌آید و همین موضوع باعث می‌شود نرخ تورم کمتر بالا برود یا حتی در برخی داده‌ها کاهش پیدا کند.

در چنین شرایطی، بازارها این پیام را می‌گیرند که بانک‌های مرکزی (مثل فدرال رزرو آمریکا) فشار کمتری برای بالا نگه داشتن نرخ بهره دارند. نتیجه این تغییر انتظارات این است که معمولاً فشار روی طلا کمتر می‌شود و قیمت آن تمایل به ثبات یا رشد محدود پیدا می‌کند، نه جهش شدید.

چون طلا در شرایطی بهتر رشد می‌کند که نرخ بهره پایین‌تر باشد یا انتظار کاهش آن وجود داشته باشد.

با این حال، داستان به این سادگی هم نیست. در سمت دیگر ماجرا، فدرال رزرو آمریکا همچنان موضعی محتاط و تا حدی تند دارد.

پیام نشست اخیر این بود که نرخ‌های بهره ممکن است برای مدت طولانی در سطح بالا باقی بمانند و حتی در صورت نیاز دوباره افزایش پیدا کنند. این دقیقاً نقطه‌ای است که معمولاً رشد طلا را محدود می‌کند، چون در محیط نرخ بهره بالا، دارایی‌های بدون بازده مثل طلا جذابیت کمتری برای سرمایه‌گذاران پیدا می‌کنند و از قیمت‌شان کاسته می‌شود.

در نتیجه بازار تحت تاثیر دو نیرو قرار گرفته است:

• کاهش تنش‌های سیاسی و افت نسبی نفت که به نفع طلا عمل می‌کند.
• نرخ بهره بالای آمریکا که هزینه نگهداری طلا برای سرمایه‌گذار بیشتر می‌کند و جلوی رشد قیمت را می‌گیرد.

همین تضاد باعث شده طلا نه وارد یک روند صعودی شدید شود و نه افت قابل توجهی را تجربه کند.

در همین میان، بازارها چشم‌انتظار انتشار یک داده مهم دیگر از اقتصاد آمریکا هستند: شاخص PCE.

این شاخص در واقع یکی از مهم‌ترین معیارهای سنجش تورم در آمریکاست که فدرال رزرو آن را نسبت به بسیاری از شاخص‌های دیگر دقیق‌تر و قابل‌اتکاتر می‌داند، چون نشان می‌دهد مردم واقعاً برای کالاها و خدمات چه میزان هزینه می‌کنند، نه فقط تغییرات قیمتی روی کاغذ.

اهمیت PCE برای فدرال رزرو این است که تصمیم‌های مربوط به نرخ بهره، مستقیماً بر اساس روند همین شاخص گرفته می‌شود؛ اگر نشان دهد تورم بالا خواهد ماند احتمال حفظ یا افزایش نرخ بهره بیشتر می‌شود و اگر کاهش تورم را تأیید کند، مسیر برای سیاست‌های پولی ملایم‌تر بانک مرکزی آمریکا هموارتر خواهد شد.

اما بخش مهم‌تر ماجرا جایی است که این تصویر جهانی به بازار ایران می‌رسد. در بازار داخلی، قیمت طلا فقط از اونس جهانی خط نمی‌گیرد و نرخ دلار تهران نیز بر نوسانات اثرگذار است.

در شرایط فعلی، وقتی خبرهای مثبت از مذاکرات منتشر می‌شود، فشار انتظاری روی دلار تهران تا حدی کاهش پیدا می‌کند و همین موضوع می‌تواند سرعت رشد طلا در بازار داخلی را محدود کند. حتی اگر در همین زمان اونس جهانی به دلیل تغییرات مربوط به نفت و فدرال رزرو کمی بالا برود، اثر آن در ایران به‌طور کامل و مستقیم دیده نمی‌شود.

در طرف مقابل، تا زمانی که نرخ بهره در آمریکا بالا باقی بماند و فضای جهانی همچنان محتاط باشد، تقاضا برای دارایی‌های امن مثل طلا در سطح بین‌المللی حفظ می‌شود. این یعنی بازار داخلی هم نمی‌تواند وارد یک فاز کاملاً آرام شود و بیشتر در حالت نوسانی باقی می‌ماند.