پالایشگاههای خصوصی چین ممکن است در هفتههای آینده میزان فرآوری نفت خام خود را کاهش دهند؛ زیرا منابع سنتی تأمین نفت کمیابتر شده و هزینه خرید افزایش یافته است؛ روندی که میتواند تقاضای نفت خام را در بزرگترین واردکننده جهان کاهش دهد.
این شرکتها که در بازار با نام «تیپات» شناخته میشوند، تحت فشاری مضاعف قرار گرفتهاند و همزمان، جریان انتقال محمولههای نفتی از ایران و ونزوئلا نیز با محدودیت و چالش روبهرو شده است.
بهگزارش بلومبرگ، این فشار از یکسو بهدلیل محاصره دریایی آمریکا علیه بنادر تهران و از سوی دیگر بهدلیل تغییر مسیر جریان نفت از ونزوئلا پس از مداخله واشنگتن شکل گرفته است.
همزمان، قیمت معاملات آتی نفت افزایش یافته و نفت برنت به آستانه ۱۰۰ دلار در هر بشکه نزدیک شده است.
جیانان سان تحلیلگر شرکتانرژی اسپکتس در این باره گفت: «بعید است پالایشگاههای تیپات توان مالی جایگزین کردن کامل نفت فعلی با گریدهای متعارف بازار را داشته باشند.»
حاشیه سود این پالایشگاهها که معمولاً در صنعت پایین است، از حدود ۱۰ دلار در هر بشکه در اوایل ژوئیه، اکنون به نقطه سربهسر رسیده است.- جیانان سان
بازار جهانی نفت با دقت روند واردات نفت خام چین را دنبال میکند؛ زیرا پکن از زمان آغاز جنگ آمریکا و ایران در فوریه، نقش یک خریدار شناور و متعادلکننده را ایفا کرده است. اگرچه جنگ در ابتدا یک شوک عرضه ایجاد کرد، چین خرید نفت خود را کاهش داد و مانع جهش شدیدتر قیمتها شد. این انعطافپذیری بهدلیل ذخایر قابلتوجهی بود که چین در فصلهای گذشته انباشته کرده بود و به پالایشگاهها اجازه داد بخشی از تبعات بحران را تحمل کنند.
واردات نفت چین از مسیر دریا که سال گذشته بهطور میانگین ماهانه ۴۸.۳ میلیون تن بود، در ژوئن به کمتر از ۳۰ میلیون تن رسید؛ پایینترین سطح از سال ۲۰۱۶. این رقم طی دو ماه گذشته افزایش یافت و در اوت به ۳۷.۹ میلیون تن رسید، اما همچنان حدود یکچهارم کمتر از مدت مشابه سال قبل است.
پالایشگاههای خصوصی بیش از یکسوم ظرفیت پالایشی چین را در اختیار دارند؛ بنابراین تصمیمهای جمعی آنها تأثیر زیادی بر میزان تقاضای نفت خام در سراسر کشور دارد.
این بخش شامل پالایشگاههای بزرگ یکپارچه، مجموعههای وابسته به شرکتهای بزرگ و واحدهای کوچکتر است، اما در مجموع منابع مالی محدودتری نسبت به پالایشگاههای دولتی دارند.
اِما لی تحلیلگر ارشد بازار چین در ورتکسا در این باره گفت: «برای پالایشگاههای خصوصی چین، عدمقطعیتهای زیادی وجود دارد.»
در ماههای اخیر از موجودی نفت خام این پالایشگاه ها نیز بهسرعت کاسته شده و اگر پالایشگاههای مستقل همچنان نفت خام ذخیرهشده ایران در نفتکشها را با نرخ روزانه یک میلیون بشکه مصرف کنند، ذخایر شناور منطقهای ممکن است تا اواسط اکتبر به پایان برسد. در نهایت، ناتوانی در تأمین خوراک پالایشگاهها احتمالاً از ماه آینده آنها را مجبور به کاهش تولید خواهد کرد- اِما لی
نرخ فعالیت پالایشگاههای مستقل در استان شاندونگ، که مرکز اصلی این صنعت در چین است، طی سال جاری نوسان زیادی داشته است. بر اساس دادههای مؤسسه مشاورهای میستیل اویلکم فعالیت پالایشگاههای این استان در اوایل سپتامبر حدود ۵۵ درصد ظرفیت بود؛ رقمی تقریباً مشابه روزهای ابتدایی جنگ ایران و آمریکا، اما بالاتر از پایینترین سطح ۴۳ درصدی در ژوئیه.
بر پایه دادههای مشاور میستیل اویلکم، این تغییرات نشان میدهد پالایشگران خصوصی چین با ترکیبی از کمبود عرضه، هزینههای بالاتر و افت موجودیها روبهرو هستند؛ ترکیبی که میتواند تصمیمهای عملیاتی ماههای آینده را تعیین کند.
شما آینده پالایشگران خصوصی چین را چگونه میبینید؟