اوراق ونزوئلا پس از حرکت دولت ترامپ برای در اختیار گرفتن بخش بزرگی از ذخایر نفتی این کشور جهش کرد؛ تحولی که سرمایهگذاران آن را با احتمال افزایش تولید نفت و بهبود توان بازپرداخت بدهیها پیوند میزنند.
بهگزارش بلومبرگ طرح تازه کنترل آمریکا بر بیش از ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده را در بر میگیرد و قیمت اوراق نکولشدهی دولت و شرکت نفتی دولتی ونزوئلا را به نزدیکی بالاترین سطح چهار ماه اخیر رسانده است. بر پایهی دادههای گردآوریشده توسط بلومبرگ، اوراق سررسید ۲۰۲۷ به ۵۴ سنت در برابر هر دلار رسیدهاند. با احتساب بهرهی معوقهی پرداختنشده، چنین قیمتی حاکی از بازیابی کمتر از یکسوم کل مطالبات است.
جزئیات توافق نفتی هنوز محدود است، اما تحلیلگران معتقدند همین چارچوب میتواند زمینه افزایش قابل توجه تولید نفت ونزوئلا را فراهم کند. در صورت تحقق این سناریو، هدف این کشور برای رساندن تولید به روزانه ۱.۵ میلیون بشکه طی یک تا دو سال آینده دستیافتنیتر خواهد شد.
دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت ونزوئلا، و کریس رایت، وزیر انرژی آمریکا، دوم سپتامبر در کاخ میرافلورس کاراکاس با یکدیگر دیدار کردند؛ نشانهای از اینکه مذاکرات انرژی اکنون به یکی از عوامل اصلی در ارزیابی آینده بدهیهای ونزوئلا تبدیل شده است.
انتظار برای افزایش درآمدهای نفتی، چشمانداز بازپرداخت بدهی را نیز برای سرمایهگذاران تغییر داده است. دمین بوشت، مدیر ارشد سرمایهگذاری در «پرینسیپال فینیستر»، گفت: «از آنچه میبینیم خوشمان میآید.» به گفته او، توافق نفتی احتمال ورود دلار به اقتصاد ونزوئلا را افزایش میدهد و این منابع میتوانند در آینده برای بازپرداخت بدهیها مورد استفاده قرار گیرند.
بازار بدهی ونزوئلا بهشدت به سرنوشت صنعت نفت وابسته است، زیرا نفت اصلیترین منبع درآمد ارزی این کشور به شمار میرود. سرمایهگذاران اکنون با برآورد میزان تولید نفت در سالهای آینده، تلاش میکنند ارزش احتمالی بازپرداخت اوراق را محاسبه کنند؛ آن هم در شرایطی که هنوز تصویر روشنی از اندازه واقعی اقتصاد و میزان بدهی قابلتحمل ونزوئلا وجود ندارد.
سایمون ویور، استراتژیست «مورگان استنلی»، در یادداشتی نوشت که در مقطع کنونی، پیام توافق نفتی میان آمریکا و ونزوئلا حتی از جزئیات آن مهمتر است؛ هرچند هنوز ابهامهای زیادی درباره نحوه اجرای توافق وجود دارد. به گفته او، این اعلامیه فعلاً سناریوی خوشبینانه مورگان استنلی برای افزایش تولید نفت ونزوئلا را تقویت میکند.
«جفریز فایننشال گروپ» برآورد کرده است که اگر توافق دولت ترامپ پابرجا بماند و وعده ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری در صنعت نفت عملی شود، تولید ونزوئلا میتواند ظرف پنج سال به روزانه ۲ میلیون بشکه برسد.
در همین راستا، «شورون» روز چهارشنبه اعلام کرد قصد دارد طی پنج سال آینده از طریق سرمایهگذاریهای مشترک خود ۷ میلیارد دلار در ونزوئلا هزینه کند تا تولید نفت خامش در این کشور بیش از دو برابر شود. بلومبرگ نیز گزارش داده است که شرکت ایتالیایی «انی» برنامهای برای افزایش قابل توجه تولید نفت در ونزوئلا دنبال میکند.
با این حال، واکنش بازار اوراق تاکنون محتاطانه بوده است. یکی از دلایل این احتیاط، انتظار طلبکاران برای انتشار گزارش جامع بدهیهای ونزوئلا و تحلیل کلان اقتصادی همراه آن است؛ گزارشی که در ابتدا قرار بود ماه ژوئن منتشر شود.
ویور از مورگان استنلی میگوید برخی سرمایهگذاران با این نگرانی که رقم نهایی بدهیهای ونزوئلا بالاتر از برآوردهای قبلی باشد، بخشی از اوراق خود را فروختهاند. افزایش رقم بدهی میتواند به معنای کاهش سهمی باشد که در نهایت به طلبکاران بازپرداخت خواهد شد.
دیوید آوسترویل از شرکت سرمایهگذاری «وناک» انتظار دارد بازسازی بدهی ونزوئلا به بزرگترین بازسازی بدهی دولتی ثبتشده در جهان تبدیل شود. برآورد او این است که اگر بدهیهای تجاری شرکت نفت دولتی ونزوئلا و تعهدات داخلی نیز محاسبه شوند، مجموع بدهی این کشور میتواند به ۲۲۹ میلیارد دلار برسد.
او نوشته است: «برای دارندگان اوراق، احیای صنعت نفت ونزوئلا مهمترین مسئله اقتصادی است.» به گفته آوسترویل، برای سالهای طولانی نفت احتمالاً تنها منبع عمده ارز خارجی خواهد بود که ونزوئلا میتواند برای پرداخت بدهیهای بازسازیشده خود به آن تکیه کند.
وناک برآورد میکند میزان کاهش ارزش مطالبات طلبکاران در فرآیند بازسازی بدهی میتواند بسته به تحولات سیاسی بسیار متفاوت باشد؛ از حدود ۲۶ درصد در سناریوی انتقال قدرت به دولتی مورد حمایت مخالفان تا ۸۳ درصد در صورت تداوم وضعیت سیاسی موجود.
خاویر کولز، از میز معاملات «جفریز»، نیز معتقد است اعلام سرمایهگذاریهای تازه بخش خصوصی در صنعت انرژی میتواند در کوتاهمدت اعتماد بازار را افزایش دهد، اما سرمایهگذاران در نهایت منتظر خواهند ماند تا ببینند چه میزان از این سرمایه واقعاً وارد پروژههای نفتی میشود.
او گفت: «ما همچنان دیدگاه مثبتی داریم و انتظار افزایش بیشتر قیمت اوراق را داریم، اما نه به شکل افراطی؛ چون هنوز پرسشهای زیادی بیپاسخ مانده است.»
در نهایت، معادله بازار اوراق ونزوئلا نسبتاً روشن است: هرچه احتمال افزایش تولید نفت و ورود دلار بیشتر شود، امید به بازپرداخت بدهیها نیز افزایش مییابد. اما فاصله میان وعده سرمایهگذاری و تولید واقعی نفت همچنان همان ریسکی است که مانع خوشبینی کامل سرمایهگذاران شده است.
نظر شما دربارهی اثر این توافق بر بدهی ونزوئلا چیست؟