بررسی ساختار بازارهای چندطرفه و نظریه ژان تیرول نشان می‌دهد بزرگ‌بودن پلتفرم‌هایی مانند آمازون و اوبر لزوما به معنای انحصارگری در بازار نیست.
وقتی از غول‌هایی مانند آمازون یا اوبر سخن می‌گوییم، اغلب نخستین واژه‌ای که به ذهن می‌رسد، «انحصارگر» است.
اما آیا هر بنگاهی که به ابعاد بزرگ می‌رسد، لزوما بازار را مسدود می‌کند و انحصار پدید می‌آورد؟ شواهد نشان می‌دهد افکار عمومی دهه‌هاست در شناخت منطق پلتفرم‌های دیجیتال با یک خطای شناختی و سوءتفاهم بنیادین اقتصادی روبه‌رو است.
پلتفرم‌ها مانند بنگاه‌های تولیدی کلاسیک یا واسطه‌های سنتی عمل نمی‌کنند. اساس کار آن‌ها طراحی «بازارهای دوطرفه و چندطرفه» است. ژان تیرول، برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال ۲۰۱۴، با تبیین دقیق این ساختارها نشان داد که سنجش پلتفرم‌های قرن بیست‌ویکم با معیارهای حقوق رقابتِ قرن گذشته خطاست.
در این ویدیو، این مفاهیم را بررسی و تحلیل کرده‌ایم.
- سازوکار خلق ارزش در اوبر و آمازون، بدون مالکیت مستقیم ناوگان یا محصولات اختصاصی
- مرز میان یک «اکوسیستم پویا» و «واسطه‌گری سنتی»
- چرایی عدم تلازم «ابعاد بزرگ شرکت» با «وضعیت انحصار»
این اپیزود درک روشن‌تری از اقتصاد دیجیتال و حدود رقابت در بازارهای مدرن ارائه می‌کند. دیدگاه‌های خود را در بخش نظرات بنویسید.
