ممکن است یک حزب در انتخابات اسرائیل اول شود، اما نتواند دولت تشکیل دهد. دلیلش ساده است: پیروزی در انتخابات با به‌دست‌آوردن اکثریت پارلمان تفاوت دارد.
اسرائیلی‌ها ۲۷ اکتبر پای صندوق‌های رأی می‌روند؛ انتخاباتی که می‌تواند موقعیت بنیامین نتانیاهو و رقبای او را تغییر دهد. نظرسنجی‌های اخیر، حزب «یاشار» به رهبری گادی آیزنکوت را با حدود ۲۲ تا ۲۳ کرسی و حزب لیکودِ نتانیاهو را با حدود ۱۹ تا ۲۱ کرسی پیش‌بینی می‌کنند؛ هرچند همه نظرسنجی‌ها نتیجه یکسانی ندارند.
اما در پارلمان ۱۲۰ کرسی اسرائیل، هیچ حزبی به‌تنهایی به اکثریت نمی‌رسد. تشکیل دولت دست‌کم به ۶۱ کرسی نیاز دارد. برآوردها نشان می‌دهند ائتلاف نتانیاهو ممکن است حدود ۵۰ کرسی به دست آورد و رقبای او نیز برای رسیدن به اکثریت به توافق با دیگر احزاب نیاز دارند.
اینجاست که احزاب عربی اهمیت پیدا می‌کنند. با حدود ۱۴ تا ۱۶ کرسی، آن‌ها می‌توانند در معادله تشکیل دولت نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشند؛ اما بخشی از مخالفان نتانیاهو حاضر نیستند با آن‌ها ائتلاف کنند. نفتالی بنت، یائیر لاپید و آویگدور لیبرمن نیز در محاسبات تشکیل دولت نقش دارند.
حتی اگر نتانیاهو شکست بخورد، همان شب قدرت را واگذار نمی‌کند. اگر رقبایش هم نتوانند ائتلافی با اکثریت بسازند، بن‌بست سیاسی و احتمال برگزاری انتخابات دوباره همچنان مطرح خواهد بود.
در این رقابت، مسئله فقط تعداد کرسی‌ها نیست؛ توانایی احزاب برای توافق و تشکیل دولت است.
