براساس گزارش گاردین، بزرگ‌ترین پژوهش از نوع خود نشان می‌دهد داروی موسوم به گودزیلای داروهای کاهش وزن می‌تواند قند خون را بهبود دهد، التهاب را کم کند و وزن بدن را تا ۲۵ درصد پایین بیاورد.
داروی رتاتروتاید عملکرد سه هورمون کلیدی روده یعنی GLP-1، GIP و گلوکاگون را که در کنترل اشتها، قند خون و سوخت‌وساز موثرند، شبیه‌سازی می‌کند.
در حالی که داروهایی مانند ویگووی عمدتا با تمرکز بر مسیر GLP-1 به مهار اشتها می‌پردازند و داروی مونجارو از ترکیب GLP-1 و GIP برای کنترل قند خون بهره می‌گیرد، رتاتروتاید گیرنده گلوکاگون را نیز فعال کرده و با افزایش مصرف انرژی اثرگذار می‌شود.
هنوز هیچ نهاد تنظیم‌گری رتاتروتاید را تأیید نکرده است. با این‌حال، نتایج کارآزمایی جهانی روی افراد مبتلا به چاقی و دیابت نوع ۲ نشان می‌دهد دارو ممکن است به کاهش مقدار بسیار زیادی از وزن اضافه کمک کند و هم‌زمان مزایای مهم دیگری برای سلامت داشته باشد.
پژوهشگران اعلام کردند رتاتروتاید در کنار کنترل قند خون و عوامل خطر قلبی‌متابولیک، کاهش قابل‌توجهی در وزن بدن ایجاد کرد.
یافته‌های پژوهشی که هزینه آن را الی لیلی -سازنده رتاتروتاید- تامین کرده بود در نشریه پزشکی لنست منتشر شد. نتایج همچنین در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت در میلان ایتالیا ارائه شد.
آزمایش بالینی داروی در مجموع ۲٬۰۴۷ فرد بزرگسال را از هشت کشور آرژانتین، استرالیا، برزیل، هند، مکزیک، رومانی، اسپانیا و آمریکا دربر گرفت.
هر شرکت کننده شاخص توده بدنی فراتر از ۲۷ داشت و علاوه بر آن به دیابت نوع دوم مبتلا بود. ۱۱۵۲ شرکت کننده در تحقیق داروی رتاتروتاید در دوزهای مختلف از چهار تا ۱۲ میلی گرم یا پلاسیبو (دارونما) دریافت کردند.
زنان ۴۸ درصد و مردان ۵۲ درصد جمعیت پژوهش را تشکیل می‌دادند و میانگین سن افراد ۵۵ سال بود. در مرحله سوم آزمایش که ۸۰ هفته ادامه یافت، ۱٬۱۵۲ نفر به‌طور تصادفی در چهار گروه قرار گرفتند و هر هفته دارونما یا یکی از دوزهای رتاتروتاید را تزریق کردند.
گروه دارونما ۲۸۹ نفر داشت و شمار دریافت‌کنندگان دوزهای ۴، ۹ و ۱۲ میلی‌گرمی به‌ترتیب ۲۹۲، ۲۸۴ و ۲۸۷ نفر بود؛ تمام گروه‌ها هم‌زمان مشاوره تغذیه و راهنمایی درباره فعالیت بدنی دریافت کردند.
در پایان پژوهش، دریافت‌کنندگان دوز ۴ میلی‌گرمی به‌طور میانگین ۱۱.۹ درصد از وزن بدنشان را از دست داده بودند. میانگین کاهش وزن با دوز ۹ میلی‌گرمی به ۱۶.۸ درصد و با دوز ۱۲ میلی‌گرمی به ۱۸.۸ درصد رسید، درحالی‌که گروه دارونما کاهش ۵.۱ درصدی را تجربه کرد.
در میان مصرف‌کنندگان دوز ۱۲ میلی‌گرمی، نزدیک به نیمی از افراد یا ۴۷ درصد دست‌کم ۲۰ درصد از وزن آغازین خود را از دست دادند و تقریبا یک‌سوم آن‌ها یا ۳۱ درصد حداقل ۲۵ درصد سبک‌تر شدند.
سهم افراد دارای کاهش وزن دست‌کم ۲۰ و ۲۵ درصدی در گروه دارونما به‌ترتیب فقط ۶ و ۳ درصد بود.
شایع‌ترین عوارض گزارش‌شده به دستگاه گوارش مربوط بود. اسهال در ۲۷ تا ۳۴ درصد افراد گروه‌های رتاتروتاید رخ داد، درحالی‌که ۱۳ درصد از دریافت‌کنندگان دارونما با آن مواجه شدند.
حالت تهوع نیز در ۱۴ تا ۲۸ درصد مصرف‌کنندگان رتاتروتاید و ۸ درصد گروه دارونما گزارش شد.
در جریان آزمایش هفت نفر جان باختند که شامل دو نفر در گروه ۴ میلی‌گرمی، سه نفر در گروه ۹ میلی‌گرمی، یک نفر در گروه ۱۲ میلی‌گرمی و یک نفر در گروه دارونما بود؛ پژوهشگر مسئول هیچ‌یک از مرگ‌ها را مرتبط با مداخله پژوهشی ندانست.
پژوهش جداگانه‌ای که در همان کنفرانس میلان ارائه شد که مصرف داروهای کاهش وزن را در اغلب موارد با پیامدهای نامطلوب بارداری در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ مرتبط ندانست.
بااین‌حال، پژوهشگران بر نیاز فوری به مطالعات بیشتر تأکید کردند تا شکاف‌های بزرگ موجود در شواهد برطرف شود. سرعت پژوهش‌ها همچنین باید با افزایش بسیار گسترده و شتاب‌گرفته مصرف چنین داروهایی در میان زنان دارای سن باروری هماهنگ بماند.
نظر شما درباره مزایا و خطرهای احتمالی رتاتروتاید چیست؟