به گزارش زومان به نقل از پولتیکو، مایک والتز سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد، روز یکشنبه از تصمیم دونالد ترامپ مبنی بر رد پیشنهاد اخیر تهران دفاع کرد.
این موضعگیری در شرایطی اتخاذ میشود که افزایش بهای بنزین و تداوم جنگ در آستانه انتخابات میاندورهای کنگره، فشارهای سیاسی سنگینی را بر جمهوریخواهان تحمیل کرده است.
والتز در گفتوگو با سیانان در تشریح چرایی وتوی این طرح از سوی ترامپ گفت: «تهران خواستار لغو کامل تحریمها و دسترسی پیشدستانه به میلیاردها دلار دارایی مسدودشده خود، آنهم پیش از ورود به هرگونه مذاکره بر سر مهار یا پایان دادن به برنامه هستهای بود.»
او مدعی شد: «آنها همه چیز را از همان ابتدا و پیشاپیش میخواستند، با این وعده که پس از دریافت امتیازات مذاکره خواهند کرد.»
والتز همچنین ادعا کرد که به عنوان بخشی از مذاکرات پیشین با هدف پایان دادن به جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، واشنگتن پیشنهاد فروش اورانیوم به تهران برای استفاده در یک برنامه غیرنظامی را ارائه داد، اما ایران نپذیرفت.
به گفته او، این توافق باید مشابه توافق با امارات تنظیم میشد؛ کشوری در همان همسایگی که برنامهای صلحآمیز دارد و به مقررات بینالمللی و سازوکارهای بازرسی متعهد است.
والتز ادعاد کرد که دولت دونالد ترامپ مایل است به ایران اجازه دهد تا برنامه هستهای غیرنظامی خود را حفظ کند، مشروط بر اینکه ایران با تعهدات خود مطابق با قوانین بینالمللی و معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) موافقت کند.
واکنش تهران چه بود؟
در سوی مقابل، عباس عراقچی وزیر امور خارجه ایران در مصاحبهای با شبکه انبیسی روایت والتز را به چالش کشید و آن را رد کرد.
عراقچی با تأکید بر اینکه در صورت لغو محاصره، آزادسازی وجوه بلوکهشده و صدور مجوز فروش نفت، ایران آماده بازگشایی آبراه است، ادعای طرف آمریکایی مبنی بر غیرمنطقی بودن طرح را ناشی از ناآگاهی دانست و گفت: «من در شگفتم که چطور سفیر درباره یک طرح هفتروزه قضاوت میکند، در حالی که اصلاً آن را نخوانده است. شاید نسخه این سند را در اختیار او نگذاشته باشند.»
مسعود پزشکیان رئیسجمهور ایران نیز در گفتوگو با برنامه «چهره ملت» در شبکه سیبیاس، که روز جمعه ضبط و روز یکشنبه پخش شد، استراتژی ایران را یک مدل گامبهگام بر مبنای چارچوبهای گذشته معرفی کرد و گفت:
در واقع، خواستههایی که در یادداشت تفاهم قبلی گنجانده شده بود، اکنون به مراحلی مشخص تفکیک شدهاند تا طرفین گامبهگام پیش بروند. اینها مواردی هستند که هر دو طرف ابتدا باید گرههای کور آنها را باز کنند؛ پس از آن است که میتوانیم پشت میز بنشینیم و درباره بقیه پروندهها گفتوگو کنیم.