آزمایش الگوهای خواب، ردیاب‌ها و ابزارهای کمک‌خواب نه‌تنها مؤثر نبود، بلکه خستگی، اضطراب و چند حادثه عجیب به‌دنبال آورد.
نتایج نهایی طرح آزمایشی Sleep Into The Future سرانجام مشخص شد؛ داده‌هایی که نشان می‌دهند تلاش‌ها برای ارتقای کیفیت خواب کارکنان، تبعات پیش‌بینی‌نشده و گاه چالش‌برانگیزی به همراه داشته است.
اکونومیستمی‌گوید توجه ویژه به برنامه‌های خواب فردی و اهمیت حفظ شادابی، در کنار شواهد معتبر دیگر صنایع درباره پیامدهای منفی کم‌خوابی، زمینه‌ساز آغاز این آزمایش بود.
در همین راستا، مجموعه‌ای از پروژه‌های آزمایشی برای کانادا و بخش حقوقی در سراسر جهان به اجرا درآمد تا تمامی کارکنان با کسب انرژی کافی، بالاترین سطح بهره‌وری و عملکرد را ارائه دهند.
در برنامه‌ای مشخص با عنوان Waking Hours، از داوطلبان خواسته شد تا شیوه خواب رایج در دوران پیشاصنعتی را تجربه کنند. بر پایه برخی شواهد، انسان‌ها در گذشته پس از خواب نخست، در میانه شب بیدار می‌شدند، به امور معمول آن دوران می‌پرداختند و سپس برای خواب دوم به بستر بازمی‌گشتند.
در همین راستا، شرکت‌کنندگان باید ساعت ۲ بامداد بیدار می‌شدند، دو ساعت فعالیت می‌کردند و سپس مجددا به خواب می‌رفتند.
گروهی با ریتم تازه سازگار شدند، اما دیگران برای دوباره خوابیدن مشکل داشتند و به حالت خستگی فلج‌کننده فرو رفتند. دست‌کم یک فرصت فروش بزرگ نیز زمانی از دست رفت که خواب دوم فروشنده درست وسط جلسه با مشتری آغاز شد. بنابراین، الگوی دو مرحله‌ای خواب حتی بر تعاملات تجاری نیز اثر مستقیم گذاشت.
این رویداد پیامدهای زنجیره‌ای پیش‌بینی نشده‌ای نیز به همراه داشت؛ با آغاز ارسال ایمیل و پیام از سوی نیروهای ارشد در ساعت ۳ بامداد، اعضای کم‌سابقه‌تر تیم که در این آزمایش حضور نداشتند، برای پاسخ‌گویی سریع بسیار زودتر از خواب برخاستند.
فعالیت پیش از طلوعِ این دسته از کارکنان، همکاران بیشتری را به شروع زودهنگام کار سوق داد و با شکل‌گیری چنین اثر آبشاری، به‌نظر می‌رسد کیفیت خواب در سراسر سازمان با افت روبه‌رو شده است.
انواع ردیاب خواب، از حلقه و مچ‌بند گرفته تا ساعت و ابزارهای دیگر، میان شرکت‌کنندگان توزیع شد. یک‌پنجم همکاران اصلا نتوانستند دستگاه‌ها را راه‌اندازی کنند؛ موضوعی که از کمبود نگران‌کننده مهارت فنی حکایت دارد. برای رسیدگی به مشکل مزبور، برنامه آموزشی جداگانه‌ای با نام Appiness at Work در حال راه‌اندازی است.
داده‌های ردیاب‌ها بی‌نقص نبودند و اضطراب قابل‌توجهی ایجاد کردند. بسیاری از کارکنانی که از ردیاب استفاده کردند، تا پیش از اعلام دستگاه کاملا سرحال بودند، اما سپس فهمیدند ظاهرا شب بسیار بدی را گذرانده‌اند.
عده‌ای دیگر از ردیاب شنیدند که مانند نوزاد خوابیده‌اند، درحالی‌که تمام شب بیدار مانده و درباره کیفیت خواب خود نگرانی کشیده بودند.
خطاهای ردیاب‌ها تفسیر داده‌هایی را که از خوابیدن شمار زیادی از کارکنان در طول روز حکایت دارد، دشوار می‌کند.
بر پایه اطلاعات موجود، گویا تمامی مدیران ارشد در جریان یکی از نشست‌های اخیر به خواب رفته‌اند؛ موضوعی که طبیعتا دور از حقیقت است. همین امر سبب شده تا میزان اتکاپذیری داده‌های گردآوری‌شده با تردید روبه‌رو شود.
چند مداخله کوچک‌تر نیز با درجات متفاوتی از موفقیت آزمایش شد. مجموعه‌ای از ابزارهای کمک‌خواب شامل چشم‌بند، نوارهای خواب دورسر، گوش‌گیر و محافظ دهان برای جلوگیری از دندان‌قروچه به اعضای تیم فرستاده شد.
کارایی وسایل برای همه یکسان نبود و بعضی همکاران تجربه‌های ناخوشایندی داشتند.
چند نفر از افرادی که از چشم‌بند استفاده کردند پس از بیدار شدن در نیمه‌شب دچار حمله وحشت شدند، زیرا تصور می‌کردند به گروگان گرفته شده‌اند.
قرص منیزیم برای گروهی از داوطلبان ارسال شد، اما یک خطای تاسف‌بار باعث شد از آنان خواسته شود دوزی بسیار بیشتر از مقدار توصیه‌شده مصرف کنند. منیزیم می‌تواند خاصیت ملین داشته باشد و به همین دلیل، نتایج آزمایش مزبور باطل اعلام شد.
داده‌های نظرسنجی نشان داد اعضای تیم اسپری اسطوخودوس و دمنوش‌های گیاهی را عموما خوشایند می‌دانستند، ولی هیچ‌کدام تاثیر چشمگیری بر کیفیت خواب نداشتند. یکی از اعضای واحد حقوقی به اشتباه اسپری اسطوخودوس را به صورت خود پاشید و برای معاینه احتیاطی راهی بیمارستان شد.
دعوای حقوقی مرتبط با حادثه همچنان ادامه دارد و توصیه شده در برنامه‌های آزمایشی آینده، از وکلا به‌عنوان نمونه آزمایشگاهی استفاده نشود.
توصیه کلی، پرهیز از تحت فشار قرار دادن کارکنان برای شرکت در چنین برنامه‌هایی محسوب می‌شود. فراهم کردن ابزارهای کمک‌خواب برای کسانی که شخصا درخواست می‌کنند، مانعی ندارد و ایجاد امکان تبادل غیررسمی توصیه‌های مرتبط با خواب نیز فکر مناسبی به‌نظر می‌رسد.
برخی افراد برای محتوای صوتی مناسب هنگام به‌خواب رفتن پیشنهادهای مشخصی ارائه کردند که نسخه‌های صوتی هر مطلب منتشر شده از سوی بانک جهانی، مصاحبه‌های ورزشکاران پس از مسابقه و تمام تماس‌های کنفرانسی روابط سرمایه‌گذاران در طول تاریخ را دربر می‌گرفت.
با این‌همه، ردیابی رفتار کارکنان در دل شب اقدامی مداخله‌جویانه به‌شمار می‌رود و تحمیل راه‌حل یکسان به همه نیز کارایی ندارد. پیش از گسترش برنامه، بهتر است تصمیم‌گیرندگان حتما یک شب روی موضوع بخوابند. جمع‌بندی آزمایش نشان می‌دهد تلاش سازمانی برای مدیریت خواب، در عمل کیفیت خواب کل مجموعه را پایین آورده است.
دیدگاه شما درباره‌ی پایش خواب کارکنان در محیط کار چیست؟
