مراکش اسپانیا را درگیر ماجرایی کرد که از یک پیام شروع شد

در چند ده کیلومتری مرزهای اروپا، جایی میان سواحل شمالی آفریقا و خاک اسپانیا، هزاران نفر در یک حرکت جمعی به امید تغییر سرنوشت خود به سمت مرز حرکت کردند؛ صحنه‌هایی که خیلی زود توجه رسانه‌های جهان را به خود جلب کرد و نام مراکش را به صدر اخبار بسیاری از رسانه‌های بین‌المللی رساند.

تصاویر جمعیت‌های بزرگی که تلاش می‌کردند با عبور از حصار مرزی یا شنا کردن خود را به خاک اروپا برسانند، بار دیگر مسئله مهاجرت، فاصله اقتصادی میان شمال آفریقا و اروپا و امید میلیون‌ها نفر برای ساختن آینده‌ای متفاوت را به مرکز توجه جهانی بازگرداند.

آسوشیتدپرس به سراغ یکی از هزاران نفری رفته که در این مسیر پرخطر تلاش کردند خود را به خاک اسپانیا برسانند؛ جوانی ۲۱ ساله به نام عبدالله بوجی که مانند بسیاری دیگر، نه با یک برنامه مشخص، بلکه با امید به ساختن آینده‌ای متفاوت راهی مرز شد.

این خبرگزاری می‌نویسد وقتی عبدالله بوجی شنید که مرز شکسته شده، سوار موتورسیکلتش شد و از خانه‌اش در شمال مراکش به سمت سئوتا حرکت کرد؛ جایی که ده‌ها هزار نفر دیگر تلاش می‌کردند با شنا کردن وارد این منطقه کوچک اسپانیایی در شمال آفریقا شوند.

مانند بسیاری از هم‌وطنانش، بوجی نیز با این امید حرکت کرد که این عبور جمعی بتواند رؤیای رسیدن به اسپانیا و آغاز یک زندگی جدید در اروپا را برای او محقق کند.

بوجی ۲۱ ساله‌ که در حال تحصیل برای کسب شغا معلمی است در این باره گفت:

اسپانیا به شما فرصت می‌دهد آینده‌تان را بسازید، نه مثل مراکش. من یک جوان بااستعداد هستم. فقط یک فرصت می‌خواهم.

اما خوشحالی او از اینکه پا روی خاک اسپانیا گذاشته بود، خیلی زود با درک تلخ این واقعیت همراه شد که هنوز فاصله زیادی با هدف نهایی‌اش دارد.

اروپای اصلی در آن سوی دریای مدیترانه قرار داشت و او و مهاجران تازه‌وارد، در آنجا پذیرفته نبودند.

مقام‌های اسپانیایی به همه دستور دادند بازگردند و به مراکش بروند؛ در غیر این صورت در نهایت با اخراج مواجه خواهند شد.

بوجی گفت نزدیک بود به بیش از ۵۰ نفری بپیوندد که هنگام تلاش برای رسیدن به سئوتا، در حال شنا کردن در اطراف حصار مرزی جان خود را از دست دادند.

او توانست از مرز عبور کند، اما در جریان این مسیر وسایل شخصی و پول خود را از دست داد. وقتی متوجه شد احتمالاً با یک وضعیت نامشخص حقوقی و بازداشت مواجه خواهد شد، تصمیم گرفت بازگردد.

بوجی به آسوشیتدپرس گفت:

شاید حدود ۱۴ سال درس خوانده‌ام، اما در خانه هیچ چیزی وجود ندارد و مجبور می‌شوم برای دستمزدی ناچیز، شیفت‌های ۱۲ ساعته کار کنم. به همین دلیل به اینجا آمدم، اما اینجا هم هیچ فرصتی پیدا نکردم، بنابراین باید برگردم.

از میان ۶۰ هزار نفری که بین روز پنجشنبه تا صبح جمعه وارد سئوتا شدند، حدود ۴۵ هزار نفر تنها چند ساعت بعد به خاک مراکش بازگشتند.

این در حالی بود که بسیاری از آن‌ها شب را در خیابان‌های سئوتا سپری کرده بودند؛ در میان ساکنان محلی که از این اتفاق شوکه شده بودند و نیروهای مسلح پلیس و ارتش اسپانیا که در محل حضور داشتند.

ورود گسترده مهاجران که تعداد آن‌ها معادل ۷۰ درصد جمعیت ساکنان سئوتا بود، باعث شد مقام‌های محلی اسپانیا خواستار ورود پلیس و ارتش برای برقراری نظم شوند.

ساکنان محلی نسبت به حضور هزاران مرد جوان که بدون هدف در خیابان‌های شهر حرکت می‌کردند، ابراز نگرانی کردند.

ساکنان سئوتا این اتفاق را با بحران مهاجرتی مشابه اما کوچک‌تر در سال ۲۰۲۱ مقایسه کردند؛ زمانی که دولت مراکش کنترل‌های مرزی خود را کاهش داد و طی دو روز اجازه داد چند هزار نفر از مراکش و کشورهای جنوب صحرای آفریقا وارد سئوتا شوند.

اما این بار، شهر با یک بحران انسانی بسیار بزرگ‌تر مواجه شد.

پس از آنکه نخستین گزارش‌ها و ویدئوهای مهاجرانی که به سئوتا رسیده بودند در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، افراد بیشتری به سمت شمال حرکت کردند تا خود را به قلمرو اتحادیه اروپا برسانند.

ایستگاه‌های قطار در پایتخت مراکش -رباط- و همچنین بزرگ‌ترین شهر این کشور، کازابلانکا مملو از افرادی شد که تلاش می‌کردند خود را به مرز سئوتا برسانند.

رسانه‌های محلی تصاویری منتشر کردند که نشان می‌داد نیروهای پلیس مانع سوار شدن برخی افراد به قطارها و اتوبوس‌ها می‌شوند.

میریام چرتی پژوهشگر ارشد مرکز مهاجرت، سیاست و جامعه دانشگاه آکسفورد در این باره گفت: مشخص نیست چه چیزی باعث آغاز این موج مهاجرت شد.

اما به گفته او، چند روز پیش از شروع این اتفاق، شبکه‌های اجتماعی پر از مطالبی شده بود که مراکشی‌ها را تشویق می‌کرد برای ورود به سئوتا تلاش کنند.

این مطالب اطلاعات عملی شامل نحوه عبور از مرز و همچنین توصیه‌هایی درباره اینکه مهاجران چه چیزهایی بگویند تا شانس بیشتری برای اجازه ماندن داشته باشند، می‌شد.

برخی از مهاجرانی که او در طول سال گذشته با آن‌ها مصاحبه کرده، دیگر تعداد دفعاتی را که برای عبور از مرز تلاش کرده‌اند به یاد ندارند. آن‌ها از روی ناامیدی این کار را می‌کنند. این کار را می‌کنند چون راه‌های دیگری را برای ساختن یک زندگی امتحان کرده‌اند و شکست خورده‌اند. این کار را می‌کنند چون احساس می‌کنند وظیفه دارند به خانواده‌هایشان کمک کنند و از آن‌ها حمایت کنند.