بازی ویژه ایران در منطقه: تهران چگونه آمریکا را میسنجد؟
به عبارتی اقدامات معمولاً از آستانه یک جنگ تمامعیار عبور نمیکنند، اما دائماً تنش وجود دارد. این دقیقاً چیزی است که نویسنده والاستریتژورنال آن را تاکتیک «مجوز مزاحمت» (Nuisance License) مینامد؛ مفهومی که مدعی است با آن میتوان رفتار تهران را توضیح داد.
به نوشته نویسنده، ایران در درگیری آخر هفته گذشته با آمریکا در خلیج فارس، بار دیگر مرزهای تاکتیک «مجوز مزاحمت» را آزمایش کرد.
شاید این رفتار برای هر کسی که خواهر یا برادر کوچکتر داشته آشنا باشد. کودکی که عمداً دردسرهای کوچک درست میکند تا ببیند بزرگترها تا کجا تحمل میکنند و مرز واکنش آنها کجاست.
البته نویسنده تأکید میکند که عملکرد ایران در تنگه هرمز از روی هیجان یا بدون محاسبه نیست. او دقیقاً میداند چه میکند و چرا این کار را انجام میدهد.
نویسنده برای توضیح بهتر این مفهوم حتی به تجربه شخصی خود اشاره میکند. او میگوید سالها در مقام پدر، بارها با فرزندش درگیر رویاروییهای فرسایشی شده و تهدیدهایی کرده که خودش هم میدانسته عملی نخواهند شد؛ از جمله اینکه «اگر لازم باشد، تا ابد روی کف حمام بنشین» یا «اگر فریاد زدن را متوقف نکنی، کریسمس لغو میشود.»
او سپس این الگو را به سیاست آمریکا در قبال ایران تعمیم میدهد. به اعتقاد نویسنده، دونالد ترامپ نیز تلاش میکند اقدامات ایران را کماهمیت جلوه دهد تا مجبور نشود دستور حمله نظامی صادر کند. از نگاه او، ورود به چنین درگیریهایی پرهزینه و پرریسک است و رئیسجمهور آمریکا ترجیح میدهد این بار را بر دوش نکشد. به همین دلیل، سعی میکند در پیامها یا اظهاراتش بگوید رفتار ایران «احمقانه» است و وانمود میکند که تهران همچنان با حسن نیت در حال مذاکره است؛ رفتاری که به تعبیر نویسنده، نوعی اعطای «مجوز مزاحمت» به ایران است.
از نگاه او، برخی افراد نیز از این «مجوز مزاحمت» استفاده میکنند، چون مطمئناند دیگران بهجای آنها هزینه درگیری را خواهند پرداخت. از نگاه نویسنده، ایران از هر بار واکنشی که دریافت نمیکند، درس میگیرد، حدود تحمل طرف مقابل را بهتر میشناسد.