کاپیتان آمریکا و برزیل در اقتصاد؛ از تراشه تا نفت

به گزارش زومان، جام جهانی با فرمت جدید خود اکنون به ایستگاه گروه‌های سوم و چهارم رسیده است. اینجا، جایی است که هشت کشور با پیشینه‌هایی کاملاً متفاوت به مصاف هم می‌روند. در زمین فوتبال روبروی هم می‌روند اما برخی‌شان هیچی‌شان شبیه هم نیست. خارج از گود کاپیتان‌ها شکل دیگری دارند.

خیلی‌هایمان برزیل را شاید با قهوه یا حرکات اسطوره‌های فوتبالی‌اش می‌شناسیم. اسطوره‌هایی چون «پله» (تنها بازیکنی که ۳ بار قهرمان جام جهانی شد)، رونالدو نازاریو و رونالدینیو یا همان شاعر فوتبال. اما خارج از زمین فوتبال، کاپیتان اقتصادی آن‌ها، شرکت پتروبراس با ارزش ۱۰۸ میلیارد دلار است. خیلی ها در این کشور زندگی‌شان را بر سر طلا می گذارند. یکی جام طلای جهانی، مردمانی بر سر پیدا کردن طلای زرد و این بار این غول نفتی نیمه دولتی در تکاپوی پیدا کردن طلای سیاه در اعماق اقیانوس‌ها تا موتور اقتصاد این کشور پهناور آمریکای جنوبی را روشن نگه دارد.

در مقابل، ایالات متحده آمریکا قرار دارد. فوتبال مردانش رکوردهای چندانی ندارد بر خلاف زنانش. اصلا زمینش چمن نیست، با این وجود، در زمین اقتصاد، آمریکا با اختلافی نجومی پیشتاز است. شرکت انویدیا با ارزش شگفت‌انگیز ۵ هزار و ۱۰۳ میلیارد دلار، مغز متفکر هوش مصنوعی در جهان است. این شرکت تراشه‌های فوق‌سریع برای اجرای برنامه‌هایی مثل ChatGPT می‌سازد و گران‌قیمت‌ترین کاپیتان این تورنمنت محسوب می‌شود.

مراکش با شگفتی‌سازی در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، تبدیل به اولین تیم آفریقایی- عربی تاریخ شد که به مرحله نیمه‌نهایی صعود کرد. تیمی با ستارگانی نظیر مصطفی حجی، یاسین بونو، اشرف حکیمی و حکیم زیاش. در اقتصاد اما، بانک آتیجاری‌وفا با ارزش ۱۵ میلیارد و ۶۰۰ میلیون دلار، قلب تپنده پول در آفریقاست. این بانک بزرگترین گاوصندوق مراکش است که نبض تجارت منطقه را در دست دارد.

شاید بهترین خاطره ترک‌ها از فوتبال به دو دهه قبل بر می‌گردد. زمانی که با کسب مقام سوم در جام جهانی ۲۰۰۲ با یک تیمی رویایی در ذهن‌ها ماندند. «هاکان شوکور» به یاد ماندنی‌ترین بازیکنشان است. دفاع فوتبالیشان جزو خوب‌هاست ولی صنعت دفاعی‌شان انگار بهتر است. در اقتصاد این کشور، شرکت آسلسان با ارزش ۳۹ میلیارد و ۵۰۰ میلیون دلار، سپر و شمشیر هوشمند ترکیه است که رادارهای پیشرفته می‌سازد.

اسکاتلند، برگزارکننده اولین بازی رسمی ملی تاریخ فوتبال جهان در سال ۱۸۷۲ مقابل انگلیس است. خارج از چمن انرژی‌هایشان سبز است. اقتصاد آن‌ها با شرکت اس‌اس‌ئی به ارزش ۲۵ میلیارد دلار نمایندگی می‌شود؛ شرکتی که نیروی باد و آب‌های اسکاتلند را به برق پاک تبدیل می‌کند.

پاراگوئه با ۲ بار قهرمانی در کوپا آمریکا (۱۹۵۳ و ۱۹۷۹) و صعود به یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۰، چهره‌ای سرسخت دارد. اسطوره آن‌ها «خوزه لوئیس چیلاورت»، دروازه‌بان افسانه‌ای است که به خاطر زدن ضربات ایستگاهی مشهور بود و بیش از ۶۰ گل به ثمر رساند! انگار سبزی چمن برایشان مهم‌تر است. چرا که در اقتصاد، گروه سارابیا با ارزش ۱ میلیارد و ۵۰۰ میلیون دلار، ارباب مزرعه‌هاست که با تولید کود و تجهیزات کشاورزی، زمین‌ها را سرسبز نگه می‌دارد.

استرالیا با انتقال از اقیانوسیه به آسیا، قهرمان جام ملت‌های ۲۰۱۵ شد و ستارگانی چون تیم کیهیل و هری کیول داشت. در دنیای تجارت، گروه بی‌اچ‌پی با ارزش ۲۲۳ میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار، بیل مکانیکی غول‌پیکر دنیاست که برای استخراج آهن و زغال‌سنگ، دل زمین را می‌شکافد.

در نهایت هائیتی، با صعود تاریخی به جام جهانی ۱۹۷۴ آلمان غربی می‌درخشد. «امانوئل سانون» در آن جام دروازه ایتالیا را باز کرد و به رکورد طولانی‌مدت گل نخوردن «دینو زوف» پایان داد. اقتصاد کوچک این کشور هم مانند فوتبالش حرف چندانی ندارد. اما اقتصادش با شرکت برانا شناخته می‌شود. این شرکت با ارزش ۲۰۰ میلیون دلار، با تولید نوشیدنی‌های ملی مثل آبجوی مشهور پرستیژ، نماد دور هم جمع شدن‌شان است. شاید آن‌ها ثروتمند نباشند، یا فوتبال خوبی نداشته باشند اما گاهی می شود باخت‌ها را هم جشن گرفت.