پولیتیکو: «حفظ ظاهر» به گره پنهان مذاکرات ایران و آمریکا تبدیل شده است

به گزارش زومان به نقل از پولیتیکو، برخی مقام‌های عربی و آمریکایی معتقدند یکی از موانع پنهان در مسیر توافق احتمالی میان تهران و واشنگتن، نه فقط اختلافات فنی یا نظامی، بلکه نحوه روایت و مدیریت سیاسی توافق از سوی دو طرف است.

این گزارش می‌گوید در حالی که دولت دونالد ترامپ به دنبال پایان دادن به جنگ و رسیدن به یک چارچوب سیاسی جدید است، بخشی از نگرانی دیپلمات‌ها به ادبیات تند رئیس‌جمهوری آمریکا علیه مقام‌های ایرانی بازمی‌گردد؛ ادبیاتی که به اعتقاد آن‌ها می‌تواند فضای لازم برای پیشبرد مذاکرات را محدود کند.

پولیتیکو به نقل از یک مقام عربی آشنا با روند گفت‌وگوها نوشته است ترامپ تمایل دارد بحران پایان پیدا کند، اما همزمان تهران نیز نیاز دارد هر توافق احتمالی را به شکلی روایت کند که به معنای پذیرش کامل فشارهای واشنگتن تعبیر نشود.

به نوشته این رسانه آمریکایی، برخی مقام‌های مطلع معتقدند موضوع «حفظ ظاهر» یا «Face Saving» در این مذاکرات اهمیت قابل توجهی پیدا کرده است؛ مفهومی که در بسیاری از مذاکرات سیاسی و امنیتی، به‌ویژه در خاورمیانه، نقش مهمی ایفا می‌کند.

در همین حال، مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، روز سه‌شنبه اعلام کرد گفت‌وگوها فعلا بر طراحی نقشه راهی برای مذاکرات آینده متمرکز است. همزمان وب‌سایت اکسیوس نیز گزارش داده مذاکره‌کنندگان در حال بررسی یک یادداشت اولیه برای اعلام پایان جنگ و آغاز روند گفت‌وگو درباره توافقی جامع‌تر هستند.

پولیتیکو می‌نویسد برخی دیپلمات‌ها معتقدند در شرایط فعلی، سکوت رسانه‌ای و کاهش تنش لفظی می‌تواند به روند مذاکرات کمک کند. مایکل راتنی، سفیر پیشین آمریکا در عربستان سعودی، در گفت‌وگو با این رسانه گفته است بهتر بود ترامپ اجازه می‌داد مذاکره‌کنندگان بدون فشارهای رسانه‌ای کار خود را پیش ببرند.

با این حال، ترامپ در هفته‌های اخیر بارها از ادبیات تند علیه ایران استفاده کرده و همزمان بر «پیروزی آمریکا» در جنگ تاکید داشته است.

در مقابل، رسانه‌های نزدیک به ایران و برخی حساب‌های کاربری در شبکه‌های اجتماعی نیز واکنش‌های تندی به مواضع ترامپ نشان داده‌اند.

پولیتیکو در ادامه گزارش خود می‌نویسد بی‌اعتمادی میان تهران و واشنگتن همچنان بالاست؛ موضوعی که ریشه آن تنها به تحولات اخیر محدود نمی‌شود و به خروج آمریکا از توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ و تحولات سال‌های گذشته نیز بازمی‌گردد.

این گزارش همچنین به تجربه مذاکرات هسته‌ای در دوران باراک اوباما اشاره کرده و مدعی است در آن مقطع، دو طرف تلاش می‌کردند توافق را به شکلی روایت کنند که هر دو بتوانند آن را نوعی موفقیت سیاسی معرفی کنند.

در بخش دیگری از گزارش آمده است برخی تحلیلگران معتقدند اگر مذاکرات فعلی نیز به نتیجه برسد، نحوه ارائه و روایت توافق احتمالی می‌تواند به اندازه مفاد فنی آن اهمیت داشته باشد.

پولیتیکو همچنین به این نکته اشاره کرده که برخی حامیان فشار حداکثری علیه ایران معتقدند ادبیات سختگیرانه ترامپ بخشی از تاکتیک مذاکره برای افزایش فشار بر تهران است؛ به‌ویژه در شرایطی که آمریکا همزمان از ابزارهایی مانند فشار اقتصادی، محدودیت‌های دریایی و تهدید به اقدامات بیشتر استفاده می‌کند.

در مقابل، برخی دیپلمات‌های منطقه‌ای بر این باورند که آنچه در پشت درهای بسته میان کانال‌های ارتباطی دو طرف ردوبدل می‌شود، ممکن است اهمیت بیشتری از مواضع علنی داشته باشد.

یک دیپلمات عرب به پولیتیکو گفته است: «سوال اصلی فقط لحن ترامپ نیست؛ بلکه این است که آیا کانال‌های پشت‌پرده می‌توانند اثر این تنش‌های رسانه‌ای را خنثی کنند یا نه.»