پشت صحنه روابط گرم پاکستان و آمریکا؛ نقش پنهان یک شرکت تگزاسی

به گزارش زومان، این‌روزها، در روزهای آتش‌بس میان ایران و آمریکا، آنچه به‌عنوان نقطه‌ای از غرور ملی عظیم برای پاکستانی‌ها ستایش می‌شود، تصادفی به‌وجود نیامده است؛ اینکه پاکستان میانجی صلح برای پایان یک جنگ مهم در خاورمیانه باشد.

یک گزارش که در ترکیه‌تودی منتشر شده می‌گوید که این دستاورد، حاصل چیست؛ محصول سال‌ها تحرکات پشت‌پرده یک شرکت لابی‌گری مستقر در تگزاس؛ همان مجموعه‌ای که در سال ۲۰۲۵ توانست فیلد مارشال عاصم منیر را در یک اتاق با دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا بنشاند و حالا هم بی‌سروصدا پاکستان را به بازیگری کلیدی در جنگ ایران تبدیل کرده است.

برای بسیاری از شهروندان در این کشور عمیقاً مذهبی مسلمان، اهمیت این لحظه به شکلی غیرمنتظره بازتاب یافت؛ حوالی ۱۰ آوریل، هم‌زمان با آغاز مذاکرات ایران و آمریکا در اسلام‌آباد، بسیاری از پاکستانی‌ها این جمله را در شبکه‌های اجتماعی خود منتشر کردند: «خوشا به حال صلح‌سازان.»

پیش از آن‌که پاکستان به مرکز توجهات جهانی تبدیل شود، سال گذشته شاهد دیداری کم‌سابقه در دفتر بیضی کاخ سفید بودیم: یک فیلد مارشال به‌تنهایی با رئیس‌جمهور آمریکا دیدار کرد، در حالی که نخست‌وزیر منتخب کشورش همچنان در قدرت بود. این دیدار ترامپ–منیر، لزوماً نشان‌دهنده اختلاف میان مراکز قدرت در پاکستان نیست، اما نشان می‌دهد این کشور چه کانال‌های مؤثری در کاخ سفید پیدا کرده است. استیون پین، رئیس شرکت «لیندن استراتجیز»، حتی شهباز شریف نخست‌وزیر پاکستان را تشویق کرد تا ترامپ را برای جایزه صلح نوبل نامزد کند.

این دسترسی بی‌سابقه به واشنگتن—با ترکیبی از تمجید حساب‌شده و راهبرد ارتباطی—اکنون در صحنه جهانی سود کلانی به دنبال داشته است.

امروز اسلام‌آباد در قلب تلاش‌های دیپلماتیک برای حل‌وفصل جنگ ایران و آمریکا قرار دارد و به‌عنوان تسهیل‌کننده اصلی در مذاکرات حساس صلح عمل می‌کند.

این چرخش سرنوشت برای پاکستان قابل توجه است؛ کشوری که تصویر و تلاش‌های لابی‌گری‌اش در واشنگتن سال‌ها هدف انتقاد رقیب منطقه‌ای‌اش، هند بوده است. چنان‌که نشریه «ایندیا تودی» اشاره کرده: «گمان می‌رود پین(رئیس شرکت «لیندن استراتجیز») نقشی پنهان در شکل‌دهی به مواضع ترامپ درباره افغانستان و پیشنهادهای مرتبط با رمزارز برای کاخ سفید داشته باشد. اکنون لابی‌گران هندی تحت فشار هستند تا پاسخ دهند.»

از ۲۸ فوریه تاکنون، تلاش‌های صلح‌آمیز پاکستان بارها مورد تحسین ترامپ قرار گرفته و نخست‌وزیر شریف نیز اخیراً در مجمع دیپلماسی آنتالیا در ترکیه—حتی بدون سخنرانی—چهره‌ای برجسته بود. توجه جهانی نه به ظاهر او، بلکه به نقش دولتش در محور مذاکرات جلب شد.

با این حال، تبدیل شدن پاکستان به میانجی‌ حیاتی یک‌شبه رخ نداده است. پشت این موفقیت دیپلماتیک ناگهانی، شرکتی در هیوستون تگزاس قرار دارد که سال‌ها با نخست‌وزیران پاکستان، رؤسای‌جمهور آمریکا و ژنرال‌ها همکاری کرده و بی‌سروصدا روایت روابط آمریکا و پاکستان را شکل داده است.

نمایندگی پاکستان در واشنگتن همواره دشوار بوده، چراکه با مشکلات عمیق ادراکی در هر دو کشور مواجه است.

در یک نظرسنجی از گالوپ در جولای سال ۲۰۲۵، تنها یک درصد پاکستانی‌ها آمریکا را کشور مورد علاقه خود دانسته‌اند. در مقابل نیز، نظرسنجی دیگری از گالوپ در فوریه همان سال نشان داد ۸۱ تا ۸۴ درصد آمریکایی‌ها نگاه منفی به پاکستان دارند و این کشور در میان پنج کشور پایین جدول، کنار کره شمالی، ایران، روسیه و افغانستان قرار گرفته است.

یک روزنامه‌نگار پاکستانی گفت:

پاکستان هیچ‌وقت به اندازه هند در لابی‌گری فعال و سخاوتمند نبوده و دولت هم هرگز به اندازه هند هزینه نکرده است.

داستان همکاری شرکت لیندن با پاکستان به پیش از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بازمی‌گردد. استیو پین به‌عنوان یک کانال ارتباطی غیررسمی با آمریکا، مستقیماً برای پرویز مشرف رئیس جمهور وقت پاکستان کار می‌کرد. این همکاری در ژوئن ۲۰۰۱ رسمی شد.

پس از حملات ۱۱ سپتامبر، این ارتباط نقش حیاتی یافت و به تأمین بسته کمک ۳ میلیارد دلاری آمریکا برای پاکستان انجامید. همچنین این شرکت در رفع تحریم‌های دوران کلینتون و دستیابی پاکستان به جایگاه «متحد عمده غیرناتو» در سال ۲۰۰۴ نقش داشت؛ جایگاهی که دسترسی به تجهیزات نظامی پیشرفته را ممکن کرد.

مشرف در سال ۲۰۰۶ شخصاً از استیو پین تشکر کرد و نوشت: «چالش‌های پس از ۱۱ سپتامبر ما را به هم نزدیک‌تر کرد و شما نقشی کلیدی داشتید.»

استیو پین از تماس اضطراری مشرف در دسامبر ۲۰۰۱ یاد می‌کند؛ زمانی که مشرف هشدار داد در صورت حمله زمینی هند، از سلاح هسته‌ای استفاده خواهد کرد.

پین این پیام را به شورای امنیت ملی آمریکا رساند و در کمتر از هفت ساعت، جرج بوش با مشرف تماس گرفت.

مشرف توضیح داد که انتخاب این مسیر به‌دلیل سرعت آن بوده و کانال‌های رسمی کندتر عمل می‌کردند.

در سال ۲۰۲۰، در دوران عمران خان، این شرکت برای جلوگیری از ورود پاکستان به فهرست سیاه FATF (گروه ویژه اقدام مالی) وارد عمل شد. پاکستان ۲۷ نقص در حوزه مبارزه با تأمین مالی غیرقانونی داشت.

این شرکت کمک کرد این مشکلات به صفر برسد و پاکستان نه‌تنها از فهرست سیاه نجات یافت، بلکه از فهرست خاکستری هم خارج شد.

در سال ۲۰۲۴ همکاری‌ها میان دو کشور گسترش یافت و به توافقی با یک اندیشکده نظامی پاکستان انجامید. این روند به دیدار تاریخی عاصم منیر و دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۵ منتهی شد؛ دیداری که اعتماد عمیق و ارتباط مستقیم ارتش پاکستان با کاخ سفید را نشان داد.

استیو پین معتقد است این تلاش‌ها باعث شد پاکستان در مرکز مذاکرات ایران و آمریکا قرار گیرد.

یک کارشناس در این باره گفت: پاکستان به‌دلیل ارتباط با چین و آمریکا، کانال‌های متنوعی برای دسترسی به تصمیم‌گیران دارد.

اکنون، نتیجه نهایی مذاکرات نه‌تنها به دیپلماسی رسمی بلکه به همین کانال‌های غیررسمی میان اسلام‌آباد و واشنگتن بستگی دارد.

پاکستان فعلاً جایگاه خود را در رأس میز دیپلماسی تثبیت کرده؛ نمونه‌ای از اینکه نفوذ ژئوپلیتیک کشورها گاه در سکوت و از سوی بازیگران خصوصی در آن‌سوی جهان ساخته می‌شود.