چه خبر از مین‌های دریایی در خلیج فارس؟

به گزارش زومان به نقل از پولیتیکو، نیروی دریایی آمریکا این روزها مأموریت تازه‌ای در تنگه هرمز دارد. آن‌ها می‌خواهند هر مین دریایی ایرانی را پیش از آنکه اقتصاد جهانی را بیش از این دچار آشوب کند، پیدا و نابود کنند. با وجود عملیات‌های مشترک آمریکا و اسرائیل در این گلوگاه، این تهدید هنوز پابرجاست. اطلاعات ارتش آمریکا نشان می‌دهد که احتمالاً همین حالا هم تعدادی از این مین‌ها در آب رها شده‌اند. همین احتمال و ترس از حمله به کشتی‌های تجاری کافی بود تا رفت‌وآمد در تنگه هرمز متوقف شود و بازارهای انرژی به هم بریزند. اگر حتی یک مین به یک کشتی تجاری آسیب بزند، حرکت نفتکش‌ها کندتر یا کاملاً متوقف می‌شود؛ اتفاقی که بحران انرژی جهان را به شدت وخیم‌تر خواهد کرد.

بیش از دوازده ناو جنگی آمریکایی هم‌اکنون در منطقه حضور دارند و تعداد بیشتری نیز در راه است. مأموریت اصلی آن‌ها اجرای محاصره‌ای است که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بر کشتیرانی ایران در خلیج فارس وضع کرده است. با این حال، آن‌ها یک وظیفه موازی و حساس نیز دارند: پاکسازی مین‌ها. این کار شامل هدایت کشتی‌های سطحی، هلیکوپترها و پهپادهای زیرآبی برای یافتن و خنثی کردن این سلاح‌های پنهان پیش از انفجار است.

استیون ویلز، افسر بازنشسته نیروی دریایی در مرکز راهبرد دریایی، این مأموریت را به یک تصویر ساده تشبیه می‌کند. او می‌گوید شکار مین «مثل کندن قاصدک‌های حیاط است تا بتوانید مسیری بسازید که بدون لگد کردن قاصدک‌ها از آن عبور کنید». اما او معتقد است این عملیات شبیه چمن‌زنی هم هست؛ چرا که قایق‌های کوچک ایرانی می‌توانند منطقه‌ای را که تازه پاکسازی شده، دوباره مین‌گذاری کنند و این یعنی یک چرخه بی‌پایان و زمان‌بر.

تا به امروز، نیروی دریایی آمریکا هنوز هیچ مینی پیدا نکرده است. با این وجود، به دلیل احتیاط شدید شرکت‌های تجاری، تردد کشتی‌ها تقریباً به صفر رسیده است. در چنین شرایطی، معرفی مسیرهای امن از سوی ارتش آمریکا به یک ضرورت حیاتی تبدیل شده است.

دریادار برد کوپر، فرمانده سنتکام (ستاد فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا در خاورمیانه)، در این باره می‌گوید: «امروز فرایند ایجاد یک مسیر جدید را آغاز کردیم و به‌زودی این مسیر امن را برای صنعت حمل‌ونقل اعلام می‌کنیم تا جریان آزاد تجارت تشویق شود.»

یک شبیه‌سازی جنگی اخیر که توسط برایان کلارک، افسر بازنشسته نیروی دریایی رهبری شد، نشان داد که با کمک فناوری‌های جدید، خطوط دریایی را می‌توان طی چند هفته پاکسازی کرد. او اضافه کرد: «اگر هم منطقه مین‌گذاری نشده باشد و فقط بخواهید یک مسیر امن ایجاد کنید، این کار شاید فقط چند روز طول بکشد.»

ایران توانایی کار گذاشتن انواع مختلفی از مین‌ها را دارد؛ از مین‌هایی که کف دریا می‌نشینند و با عبور کشتی منفجر می‌شوند، تا مین‌های مهارشده (مین‌هایی که با زنجیر کمی زیر سطح آب نگه داشته می‌شوند)، و حتی مین‌های سرگردانی که با جریان آب حرکت می‌کنند.

در این نبرد خاموش، فناوری پهپادهای آمریکایی یک برگ برنده محسوب می‌شود. پهپادهای زیرآبی به نام‌های نایف‌فیش و کینگ‌فیش که از ناوها به آب انداخته می‌شوند، با استفاده از سونار (فناوری تشخیص اجسام زیر آب با استفاده از امواج صوتی) محیط اطراف را اسکن می‌کنند.

ویلز توضیح می‌دهد: «سنتکام احتمالاً حالا مجموعه خوبی از نقشه‌های کف دریا دارد. پس می‌توانند یک وسیله بدون‌سرنشین بفرستند و اگر چیزی متفاوت باشد، بفهمند که احتمالاً اتفاقی در جریان است.»

بر اساس داده‌های عمومی و ردیاب‌های دریایی، کمک‌های بیشتری در راه است. روز جمعه، دو کشتی مین‌روب به نام‌های «یو‌اس‌اس چیف» و «یو‌اس‌اس پایونیر» سنگاپور را به مقصد خاورمیانه ترک کردند. علاوه بر این، سه کشتی جنگی مستقر در بحرین که پیش از حملات اولیه از منطقه خارج شده بودند، ممکن است به‌زودی به محل مأموریت خود بازگردند.

در همین حال، ناوگروه آبی-خاکی «باکسر» همراه با ۲۲۰۰ تفنگدار دریایی اکنون در اقیانوس آرام است و به سمت خاورمیانه حرکت می‌کند. با ورود آن‌ها، تعداد کل نیروهای دریایی مستقر در منطقه به حدود ۵۰۰۰ نفر خواهد رسید.

در نهایت، این نیروهای تازه‌نفس تعداد کشتی‌های آمریکایی در خاورمیانه را به بیش از ۲۰ فروند می‌رسانند؛ آن هم در شرایطی که دونالد ترامپ روز سه‌شنبه در شبکه فاکس‌نیوز اعلام کرد که جنگ را «خیلی نزدیک به پایان» می‌داند.