نفت ونزوئلا به مرز آمریکا برگشت؛ بارگیری ۴۰۰ هزار بشکه در خلیج مکزیک
به گزارش بیبیسی، نفتکش عظیم مینروا گلوریا (Minerva Gloria) در یکی از اسکلههای میسیسیپی ساوند پهلو گرفته؛ جایی نهچندان دور از ذخایر عظیم نفتی آمریکا در خلیج مکزیک. این کشتی ۲۵۰ متری با بدنهای به رنگ سرمهای و زرشکی، محمولهای را حمل میکند که تا تنها شش ماه پیش ورود آن به خاک آمریکا غیرقابل تصور بود: ۴۰۰ هزار بشکه نفت خام ونزوئلا.
ونزوئلا با در اختیار داشتن بزرگترین ذخایر نفتی جهان، سالهاست که ظرفیت بالقوهای بلااستفاده را بر دوش میکشد. در دوران ریاستجمهوری نیکلاس مادورو، صادرات نفت این کشور بهدلیل کمبود سرمایهگذاری بهشدت کاهش یافت و سپس تحریمهای آمریکا عملاً راه هرگونه واردات نفت ونزوئلا به ایالات متحده را بست.
اما ورق در ژانویه امسال برگشت؛ زمانی که دونالد ترامپ پس از دستگیری مادورو در یک عملیات غافلگیرکننده شبانه، وعده داد از ذخایر عظیم نفتی ونزوئلا برای تأمین بازار آمریکا استفاده خواهد کرد.
اکنون جریان نفت دوباره در ونزوئلا به حرکت درآمده است. در ماه مارس، صادرات ماهانه نفت خام این کشور از مرز یک میلیون بشکه در روز عبور کرد؛ رقمی که از سپتامبر تاکنون بیسابقه بوده است. این بازگشت، درست در مقطعی رخ میدهد که بازار جهانی انرژی از پیامدهای مسدود شدن تنگه هرمز توسط ایران متأثر شده و قیمتها در نوسان شدید قرار دارند.
در چنین شرایطی، شرکتهای بزرگ نفت و گاز مانند شورون با سرعت به سمت واردات نفت ونزوئلا حرکت کردهاند. تیم پاتر، مدیر پالایشگاه شورون در پاسکاگولا ایالت میسیسیپی -بزرگترین مرکز عملیاتی این شرکت در آمریکا- میگوید این تحول نهتنها برای شورون، بلکه برای کل منطقه خلیج مکزیک اهمیت دارد. شورون در حال حاضر تنها شرکت بزرگ آمریکایی است که همچنان در ونزوئلا فعالیت مستقیم دارد.
این موقعیت به شورون امکان میدهد نفت ونزوئلایی را استخراج کند، در پالایشگاههای خود فرآوری کند و محصول نهایی را مستقیماً به دست مصرفکننده آمریکایی برساند.
به گفته پاتر، این پالایشگاه اساساً برای همین نوع نفت طراحی شده است: نفتهای سنگین و دشوار پالایش، مانند نفت ونزوئلا.
نفت خام ونزوئلا ارزانتر از بسیاری از انواع دیگر نفت خریداری میشود، اما فرآوری آن پیچیدهتر است. این نفت بسیار سنگین، غلیظ، تیرهرنگ و دارای گوگرد بالاست و به همین دلیل در دسته «نفت ترش» قرار میگیرد. با این حال، از آن میتوان محصولاتی مانند بنزین، گازوئیل، سوخت جت و سایر فرآوردههای نفتی تولید کرد.
به گفته اندی والز، مدیر میانی شورون، این شرکت اکنون بهطور متوسط روزانه ۲۵۰ هزار بشکه نفت خام ونزوئلا وارد میکند و برنامه دارد این رقم را تا ۵۰ درصد افزایش دهد؛ یعنی به حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ هزار بشکه در روز. منظور او از «موقعیت آمریکا در ونزوئلا» این است که هرچند شورون تنها شرکت آمریکایی با توان استخراج مستقیم در این کشور است، اما سایر بازیگران نیز از تولیدکنندگان داخلی ونزوئلا نفت خریداری میکنند.
در مجموع، آمریکا دارای ۱۳۲ پالایشگاه فعال است که اغلب آنها با ترکیبی از انواع نفت کار میکنند و نزدیک به ۷۰ درصد ظرفیت پالایشی کشور برای نفتهای سنگین، بازده بالاتری دارد. در عین حال، سهم واردات نفت آمریکا از خاورمیانه در سال ۲۰۲۵ حدود ۸ درصد است.
افزایش واردات از ونزوئلا به معنای عرضه بیشتر نفت در بازار داخلی است؛ عاملی که در تئوری باید به کاهش قیمت بنزین برای مصرفکنندگان آمریکایی منجر شود.
دونالد ترامپ هفته گذشته در یک سخنرانی تلویزیونی تأکید کرد که آمریکا تقریباً هیچ نفتی از تنگه هرمز وارد نمیکند و به آن نیازی ندارد؛ سخنی که در راستای نمایش استقلال انرژی آمریکا مطرح شد. با این حال، واقعیت در جایگاههای سوخت تصویر دیگری را نشان میدهد.
چند کیلومتر آنسوتر از پالایشگاه شورون، در یک پمپبنزین این شرکت، قیمتها همچنان بالاست. دیوید مککوئین، کهنهسرباز جنگ ویتنام، میگوید افزایش قیمت سوخت فشار زیادی به زندگی او وارد کرده است و دولت عمداً عرضه را کنترل میکند تا قیمتها بالا بماند.
با این حال، شورون معتقد است سرمایهگذاری روی نفت ونزوئلا در نهایت به نفع مصرفکنندگان آمریکایی تمام خواهد شد. به گفته اندی والز، تأثیر مثبت این عرضه اضافی در حال حاضر زیر سایه جنگ ایران پنهان مانده، اما با بازگشت شرایط به حالت عادی، کاهش قیمتها دیر یا زود خود را نشان خواهد داد.