دوئلِ اتم و کلاشینکف در نزدیکی ایران؛ نبرد نابرابر میان پاکستان و افغانستان

به گزارش زومان، در حالی که درگیری‌های مرزی میان پاکستان و افغانستان در ساعات گذشته شدت گرفته است، اظهارات وزیر دفاع پاکستان مبنی بر وضعیت «جنگ تمام‌عیار»، نگاه‌ها را به سمت توازن قوا در دو سوی این مرز معطوف کرده است.

به گزارش رویترز، داده‌های مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک (IISS) نشان می‌دهد که در این رویارویی، پاکستان از نظر توان نظامی، نیروی انسانی و تسلیحات، بر همسایه شمالی خود برتری عددی و کیفی چشمگیری دارد. تنها یک شاخص می‌تواند این موضوع را به تمامی روشن کند؛ از میان ۱۴۵ کشور جهان، پاکستان در رتبه‌بندی نظامی جهانی در رتبه ۱۴ و افغانستان در رتبه ۱۲۱ قرار دارد. فاصله‌ای فاحش که شکاف عمیق توان نظامی دو کشور را نشان می‌دهد

ارتش پاکستان با بهره‌گیری از حمایت‌های دفاعی چین، نه تنها در حوزه نیروهای سنتی بلکه در نوسازی نیروی دریایی و هوایی خود گام‌های بلندی برداشته است. در مقابل، طالبان با چالش جدی نگهداری و استفاده از تجهیزات خارجی به‌جامانده از سال ۲۰۲۱ روبروست؛ تجهیزاتی که به دلیل عدم شناسایی بین‌المللی این گروه و نبود پشتیبانی فنی، کارایی خود را از دست داده‌اند.

شکاف قدرت میان دو کشور در آمار ارقام به وضوح دیده می‌شود. پاکستان با دارا بودن ۶۶۰ هزار نیروی فعال (شامل ۵۶۰ هزار نفر در نیروی زمینی)، ارتشی به مراتب بزرگتر از طالبان با ۱۷۲ هزار نیرو در اختیار دارد. اگرچه طالبان قصد دارد ارتش خود را به ۲۰۰ هزار نفر برساند، اما هنوز فاصله زیادی با توان انسانی رقیب خود دارد.

در حوزه تسلیحات سنگین، ارتش پاکستان با بیش از ۶ هزار خودروی زرهی و ۴۶۰۰ قبضه توپخانه، قدرت آتش ویرانگری را سازماندهی کرده است. در سوی دیگر، اگرچه طالبان تانک‌ها و نفربرهای دوران شوروی و سه نوع توپخانه مختلف را در اختیار دارد، اما آمار دقیقی از تعداد آن‌ها در دست نیست.

 فراتر از همه این موارد، وجود ۱۷۰ کلاهک هسته‌ای در زرادخانه اسلام‌آباد، وزنه بازدارندگی این کشور را در برابر افغانستان فاقد سلاح هسته‌ای، به شدت سنگین کرده است.

شاید فاحش‌ترین اختلاف دو قدرت در قلمرو هوایی باشد. نیروی هوایی پاکستان با ناوگانی متشکل از ۴۶۵ هواپیمای جنگی و بیش از ۲۶۰ هلیکوپتر چندمنظوره و تهاجمی، برتری مطلق هوایی را در اختیار دارد. این در حالی است که افغانستان عملاً فاقد نیروی هوایی به معنای کلاسیک آن است.

طبق گزارش‌ها، طالبان تنها حدود ۶ فروند هواپیمای قدیمی و ۲۳ هلیکوپتر در اختیار دارد که حتی وضعیت پروازی و عملیاتی بودن آن‌ها نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. این بن‌بست تکنولوژیک برای کابل، به معنای ناتوانی در پوشش هوایی نیروهای زمینی و آسیب‌پذیری بالا در برابر حملات هوایی احتمالی پاکستان است؛ موضوعی که می‌تواند سرنوشت درگیری‌های مرزی را به سرعت تغییر دهد.

با وجود برتری کامل پاکستان از نظر تسلیحات و نیروی نظامی، افغانستانی‌ها یک مزیت مهم دارند: جنگ‌های چریکی و نامنظم روی زمین.

به گزارش ان دی تی وی افغانستان به دلیل سال‌ها سابقه جنگ‌های نامنظم علیه شوروی و آمریکا، در جنگ زمینی تخصص دارند و همین موضوع می‌تواند موانع زیادی برای نیروهای پاکستان ایجاد کند. بنابراین اگرچه این کشور در یک جنگ کوتاه مدت دست بالا را خواهد داشت، اما اگر تصمیم بگیرد کارزاری طولانی مدت علیه افغانستان راه بیندازد، ممکن است با مشکلات بزرگی مواجه شود.

به نظر شما احتمال وقوع یک جنگ تمام عیار بین پاکستان و افغانستان چقدر وجود دارد؟