واقعیت توان عملیاتی آمریکا در خاورمیانه

به گزارش زومان، نزدیک به یک ماه از ورود ناوگان جنگی آمریکا به خاورمیانه می‌گذرد. اواخر ژانویه بود که ترامپ در هشداری مدعی شد اگر ایران سریعا پای میز مذاکره نیاید با عواقب سختی روبرو خواهد شد.

ورود این ناوها، پس از گذشت تنها هشت ماه از عملیات «چکش نیمه‌شب»، همزمان که در پس فعالیت رادارها، کانال‌های دیپلماتیک میان دو طرف همچنان باز است، ۲ ناو هواپیمابر و ۱۶ کشتی جنگی به همراه یگان‌های نیروی هوایی در منطقه حضور دارند.

این بزرگترین تجمع نیروی دریایی آمریکا در منطقه از زمان تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ تاکنون محسوب می‌شود، اما این حجم از نیرو چقدر توان عملیاتی دارد؟ پاسخ را باید در اعداد و ارقام جستجو کرد.

اندیشکده سی‌اس‌آی‌اس، در گزارشی تحلیلی، تهدیدهای ترامپ علیه ایران را از دریچه آمار بررسی کرده است. طبق این گزارش نیروی دریایی ایالات متحده در مجموع ۲۹۲ کشتی جنگی دارد که از این تعداد ۴۹ فروند در حال انجام عملیات هستند.

اما این سطح از حضور نظامی برای تحقق چه اهدافی است؟

خاورمیانه سال‌هاست که شاهد حضور نظامی آمریکا در منطقه است. اما این حضور پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و تنش‌های پیاپی، آرایش جدیدی به خود گرفته است. هم‌اکنون ناوهای هواپیمابر «لینکلن» و «فورد» به همراه ۱۳ رزم‌ناو و ناوشکن در منطقه حضور دارند.

از نظر وسعت، این آرایش نظامی شباهت زیادی به عملیات «روباه صحرا» در سال ۱۹۹۸ دارد؛ تهاجمی چهار روزه به عراق که طی آن بیل کلینتون رئیس‌جمهور وقت آمریکا پس از عدم همکاری صدام با بازرسان هسته‌ای سازمان ملل، این کشور را ۷۰ ساعت بمباران کرد و پس از آن حملات متوقف شد.

 با این حال، باید توجه داشت که سطح نیروهای فعلی هنوز بسیار پایین‌تر از سطحی است که در جنگ کویت در سال ۱۹۹۰ و یا در سال ۲۰۰۳ برای سرنگونی رژیم صدام وجود داشت.

گزارش سی‌اس‌آی‌اس تاکید می‌کند که اگر هر ۱۳ ناوشکن نیروی دریایی در برد قرار گیرند، می‌توانند ۱۵۰ تا ۲۵۰موشک «تاماهاک» (معروف‌ترین موشک کروز میان‌برد و دوربرد ارتش آمریکا) شلیک کنند و اهداف آن‌ها احتمالا پایگاه‌های نظامی ایران یا تاسیسات هسته‌ای خواهد بود.

با این حال تحلیل این اندیشکده نشان می‌دهد که آمریکا هنوز برای یک نبرد تمام‌عیار آماده نیست و در حال حاضر نیروی کافی برای یک کارزار هوایی طولانی مدت و چند هفته‌ای در منطقه وجود ندارد. همچنین انتقال تعداد زیادی هواپیمای باری و تانکر به خاورمیانه نشان‌دهنده استقرار نیروهای زمینی نیست. این هواپیماها صرفا در حال منتقل کردن وسایل نقلیه و تجهیرات پشتیبانی برای یگان‌های هوایی مستقر در صحنه هستند.

بنابراین اگرچه حضور فعلی یکی از بزرگترین نمایش‌های قدرت آمریکا در دهه‌های اخیر است، اما توان لجستیکی موجود نشان می‌دهد که سناریوهای واشنگتن در حال حاضر فراتر از «حملات هدفمند و محدود» نخواهد بود.