پارادوکس عجیب در بازارهای جهانی؛ کابوس جنگ در غرب، رؤیای هوش مصنوعی در شرق
در پنجشنبهای که گذشت سرمایهگذاران وال استریت در میان ترس از جنگ و رؤیای فناوری گیر افتاده بودند.
به گزارش زومان به نقل از سیانبیسی، داستان از جایی شروع شد که زمزمههای تنش میان واشنگتن و تهران بلندتر از همیشه به گوش رسید. کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید، آب پاکی را روی دست همه ریخت و گفت: «دلایل و استدلالهای زیادی وجود دارد که میتوان برای حمله به ایران مطرح کرد». به فاصله کوتاهی، دونالد ترامپ هم اعلام کرد که تا ده روز آینده تصمیم نهاییاش را خواهد گرفت. همین چند جمله کافی بود تا بازار نفت ملتهب شود و قیمتها نزدیک به ۲ درصد بالا بروند؛ ترسی قدیمی از اختلال در عرضه نفت که دوباره زنده شده بود.
زنگ خطری که در سکوت به صدا درآمد
در گوشهای دیگر از بازار، یک بحران پنهان در حال شکلگیری بود. شرکت سرمایهگذاری Blue Owl Capital ناگهان اعلام کرد که ۱.۴ میلیارد دلار از داراییهای وام خود را فروخته و نقدشوندگی را برای سرمایهگذارانش محدود کرده است. این حرکت، مانند سنگی که در آب آرامی انداخته شود، موجی از نگرانی را در بازار «اعتبار خصوصی» به راه انداخت؛ بازاری که بسیاری آن را یکی از ستونهای پنهان اقتصاد مدرن میدانند. سهام خود این شرکت نزدیک به ۶ درصد سقوط کرد و غولهای دیگری مانند بلکاستون و آپولو را هم با خود پایین کشید. این ترس، به بخش نرمافزار هم سرایت کرد و شرکتهایی مثل سیلزفورس روز تلخی را تجربه کردند.
نتیجهی ترکیب این دو موج منفی، یک تابلوی قرمز برای بازارهای آمریکا بود. شاخص S&P 500 با ۰.۲۸ درصد کاهش، تقریباً تمام سودی را که در طول سال به دست آورده بود، از دست داد. شاخص داوجونز و نزدک هم به ترتیب ۰.۵۴ و ۰.۳۱ درصد افت کردند. حتی آنسوی اقیانوس اطلس، شاخص اروپایی Stoxx 600 هم روز خوبی را پشت سر نگذاشت.
نقطهی روشن در شرق: آیا هوش مصنوعی ناجی است؟
با این حال، در حالی که غرب درگیر ترسهای ژئوپلیتیک و مالی بود، در شرق و در اجلاس تأثیر هوش مصنوعی هند، فضایی سرشار از خوشبینی حاکم بود. مدیران عامل شرکتهای بزرگی چون مایکروسافت، OpenAI و کوالکام، از آیندهای درخشان حرف میزدند. اما این خوشبینی هم با یک چالش همراه بود. سه سال پیش، سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، در همین هند با لحنی که کمی بوی غرور میداد، گفته بود:
رقابت با ما در آموزش مدلهای پایه کاملاً ناامیدکننده است، اما با این حال تلاش کنید.
این جمله حالا و پس از ظهور رقبای قدرتمند چینی مانند دیپسیک، بارها در شبکههای اجتماعی هند بازنشر میشود تا به آلتمن یادآوری کند که هیچکس برای همیشه در اوج نمیماند. حالا پرسش بزرگ این است که آیا هند، با تمام پتانسیلش، میتواند به رقیبی جدی برای آمریکا در این حوزه تبدیل شود؟
در کل نظر شما چیست؟ امید به فناوری؟ یا جدی گرفتن ترسهای ژئوپلیتیک و اقتصادی ؟