تفاوت‌های ایران و ونزوئلا برای ارتش آمریکا

صف‌آرایی نظامی آمریکا در نزدیکی ایران، یک نمایش قدرت آشنا به نظر می‌رسد؛ ناوهای جنگی، ناوشکن‌ها و یک پیام روشن. اما این تصویر، فریبنده است. مقایسه‌ی این آرایش نظامی با استقرار مشابه نیروها در دریای کارائیب برای فشار بر ونزوئلا، یک حقیقت کلیدی را آشکار می‌کند: ایران، ونزوئلا نیست و خاورمیانه، حیاط خلوت آمریکا محسوب نمی‌شود.

به گزارش زومان، این بخشی از تحلیل الکس ماری در BBC Verify است که با بررسی این دو موقعیت، به تفاوت‌های استراتژیک عمیقی اشاره می‌کنند. هرچند در هر دو صحنه، ستون فقرات نیروی دریایی آمریکا یک گروه ضربتی ناو هواپیمابر (Carrier Strike Group) است — یعنی یک ناو غول‌پیکر همراه با حلقه‌ای از ناوشکن‌های محافظ — اما آنطور که این گزارش می‎‌گوید، شباهت‌ها تقریباً همین‌جا به پایان می‌رسد.

اولین تفاوت، جغرافیاست. در بحران ونزوئلا، نیروهای آمریکایی نزدیک به خاک اصلی خود و با تکیه بر پایگاه نظامی عظیم پورتوریکو عمل می‌کردند. لجستیک و پشتیبانی ساده بود. اما در خاورمیانه، ارتش آمریکا برای هر حرکتی به شبکه‌ای پیچیده از توافق‌ها با متحدانی چون قطر، بحرین، اردن و اسرائیل وابسته است.

این وابستگی یک پاشنه آشیل بزرگ است. هرکدام از این متحدان، نگرانی‌های جدی درباره‌ی تلافی مستقیم ایران روی خاک خود دارند؛ ترسی که می‌تواند گزینه‌های نظامی واشنگتن را محدود کند.

مهم‌ترین تفاوت اما در توانایی طرف مقابل نهفته است. ارتش ونزوئلا از نظر فناوری ضعیف و توانایی دفاعی یا تلافی‌جویانه‌اش بسیار محدود توصیف می‌شود. آمریکا در کارائیب با حریفی ضعیف روبرو بود.

بی‌بی‌سی می‌نویسد که در مقابل، ایران یک نیروی نظامی قدرتمند در اختیار دارد که قادر است پایگاه‌های آمریکا را در گستره‌ی منطقه هدف قرار دهد. این توانایی، هرگونه درگیری احتمالی را از یک عملیات محدود به یک جنگ تمام‌عیار منطقه‌ای تبدیل می‌کند؛ ریسکی که در پرونده ونزوئلا هرگز وجود نداشت.

بنابراین، گرچه سخت‌افزار نظامی آمریکا در هر دو نقطه شبیه به نظر می‌رسد، اما نرم‌افزار استراتژیک، ژئوپلیتیک و ریسک‌های موجود، دو داستان کاملاً متفاوت را روایت می‌کنند. در یک سو، نمایشی کم‌هزینه و در سوی دیگر، قماری با پیامدهای غیرقابل پیش‌بینی.

به نظر شما تفاوت اصلی این دو آرایش نظامی در چیست؟ دیدگاه خود را برای ما بنویسید.