صحنه‌ای که ترامپ چیده؛ روایت وال‌استریت از مواجهه آمریکا با ایران

به گزارش زومان، وال‌استریت‌ژورنال در گزارشی تازه، تحولات اخیر میان ایران و آمریکا را نه صرفاً یک تنش دیپلماتیک یا جابه‌جایی نظامی، بلکه صحنه‌ای می‌بیند که در آن دونالد ترامپ قواعد بازی را طوری چیده که ابتکار عمل در دست خودش باقی بماند. به روایت این روزنامه، بحران فعلی فقط درباره فشار یا مذاکره نیست؛ درباره نحوه ساختن موقعیتی است که همه بازیگران ـ از تهران تا بازارهای مالی ـ در حال واکنش به تصمیمی باشند که هنوز اعلام نشده است. این گزارش تلاش می‌کند نشان دهد چگونه این صحنه طراحی شده و چرا تداوم آن، خود بخشی از راهبرد به حساب می‌آید.

ماه گذشته، گروه ضربتی ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در کارائیب گشت می‌زد؛ درست زمانی که نیروهای آمریکایی رئیس‌جمهور ونزوئلا را بازداشت کردند. این ماه، همان غول آهنین و بزرگ‌ترین ناو هواپیمابر آمریکا، مسیر خود را به سمت خاورمیانه کج کرده است. حرکتی که نشان داد ایران و آمریکا وارد مرحله‌ای تازه‌ای شده اند.

این روزنامه در گزارش خود نوشته حالا ابزاری که به سقوط مادورو کمک کرد، به سمت ایران راهی شده و توجه تمام جهان به این موضوع جلب شده است. تحلیلگران و معامله‌گران بازار بی‌وقفه در حال گمانه‌زنی هستند: ترامپ چه خواهد کرد؟

وال‌استریت‌ژورنال به عنوان یک رسانه نزدیک به جمهوری خواهان اینگونه تحلیل می‌کند: حقیقت این است که پایان این بحران قابل پیش‌بینی نیست. حتی خود ترامپ هم احتمالاً نمی‌داند در نهایت چه تصمیمی می‌گیرد. یکی از روش‌های او، ایجاد شرایطی است که در آن فقط خودش قدرت تصمیم‌گیری نهایی را داشته باشد؛ تصمیمی که برای دیگران حیاتی است و آن‌ها را وادار می‌کند برای جلب رضایتش با هم رقابت کنند.

گزارش وال‌استریت‌ژورنال مدعی است که در پرونده ایران، دست ترامپ کاملاً باز است و می‌تواند به هر سمتی که بخواهد حرکت کند؛

• می‌تواند برای تغییر ساختار فشار بیاورد.
• می‌تواند با تهران به یک توافق نصفه‌ونیمه برسد و آن را یک پیروزی بزرگ جلوه دهد.
• می‌تواند سناریوی جنگ ۱۲ روزه را تکرار کند و در پایان، برای گرفتن اعتبار وارد صحنه شود.
• یا حتی می‌تواند با ساختار فعلی کنار بیاید.

هرکس که سرنوشت ایران یا بهای نفت برایش اهمیت دارد، می‌داند که ترامپ می‌تواند معادلات را به‌سادگی بر هم بزند. اما مسئله فقط داشتن اهرم فشار نیست؛ در این صحنه، جایگاه و پرستیژ نیز برای او اهمیت دارد. این بحران تنها یک پرونده سیاست خارجی نیست، بلکه میدانی است که در آن می‌تواند قدرت خود را به نمایش بگذارد و نشان دهد تصمیم نهایی در اختیار اوست.

نویسنده وال‌استریت‌ژورنال معتقد است از منظر رسانه‌ای نیز این وضعیت برای ترامپ یک فرصت به شمار می‌آید. هرچه تحلیلگران بیشتر درباره نیت او گمانه‌زنی کنند و بازارهای مالی بیشتر بکوشند از پیام‌ها و مواضعش معنا استخراج کنند، او بیش از پیش بر چرخه خبر مسلط می‌شود. این تسلط بر توجه عمومی و بر فضای تفسیر، از نگاه نویسنده، خود شکلی از قدرت است؛ قدرتی که تنها در اقدام عملی خلاصه نمی‌شود، بلکه در توانایی نگه‌داشتن دیگران در حالت انتظار نیز معنا پیدا می‌کند.

در حالی که رئیس‌جمهور آمریکا گزینه‌های مختلف را بررسی می‌کند، این وضعیت بحرانی همچنان او را در مرکز صحنه نگاه می‌دارد و به او امکان می‌دهد همزمان از اهرم فشار استفاده کند و تصویر اقتدار خود را تقویت کند. از این منظر، بعید است که بخواهد این درام پرتنش را به‌سرعت پایان دهد؛ چرا که خودِ تداوم بحران، بخشی از سازوکار قدرت‌نمایی اوست. با این حال، این وضعیت نمی‌تواند برای همیشه ادامه یابد و در نهایت باید به انتخابی مشخص ختم شود؛ انتخابی که هزینه و پیامدهای آن ناگزیر خواهد بود. شاید از دید ترامپ، تنها نقطه‌ضعف بحران ایران این است که نمی‌تواند برای همیشه ادامه داشته باشد.

او در نهایت باید انتخاب کند و هر انتخاب، ریسک و هزینه به همراه دارد. حمله به ایران، خطر یک جنگ طولانی و فرسایشی را در پی دارد. پذیرش توافقی که او را ضعیف نشان دهد، اعتبارش را در داخل و خارج از آمریکا خدشه‌دار می‌کند.

از منظر وال‌استریت‌ژورنال، در چنین شرایطی، اعزام بزرگ‌ترین ناو هواپیمابر آمریکا به خاورمیانه در این چارچوب باید تفسیر شود. ترامپ با این کار، همزمان گزینه‌هایش را باز نگه می‌دارد، تنش را به آرامی بالا می‌برد و تصور می کند برتری روانی و نظامی خود را به رخ همه می‌کشد.

وال‌استریت تصویر می‌کند که ایران با غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین رئیس‌جمهور آمریکا طرف است؛ و در مقابل، او نیز با سرسخت‌ترین و زیرک‌ترین رقبای خود روبه‌رو شده است.

به نظر شما، تداوم بحران و بازی با اهرم فشار، برگ برنده ترامپ خواهد بود یا به نقطه‌ای می‌رسد که علیه او عمل کند؟