هزینه ۵ یورویی ورود به ایران؛ مروری بر مدلهای جهانی عوارض گردشگری
به گزارش زومان، تصور کنید چرخهای هواپیما به نرمی روی باند فرودگاه امام خمینی مینشیند. شما یک گردشگر اروپایی هستید که ماهها برای دیدن شگفتیهای ایران برنامهریزی کردهاید. از گیت که عبور میکنید، متوجه یک هزینه جدید میشوید: معادل ۵ یورو عوارض ورود. شاید کمی غافلگیر شوید، اما این داستان، قصه جدید مهماننوازی به سبک مدرن است؛ قصهای که نه فقط در ایران، که در سراسر جهان در حال روایت شدن است.
مجلس شورای اسلامی ایران بهتازگی قانونی را تصویب کرده که بر اساس آن، هر گردشگر خارجی که از مسیر هوایی وارد کشور میشود، باید مبلغی معادل ۵ یورو به عنوان عوارض بپردازد. این پول قرار است مستقیماً برای تقویت زیرساختهای گردشگری، بهبود خدمات فرودگاهی و حمایت از محیط زیست هزینه شود. اما این ایده از کجا آمده؟ آیا ایران در حال اختراع چرخ است یا تنها به باشگاهی جهانی پیوسته که پیش از این اعضای زیادی داشته است؟
از بهشت بالی تا کوههای نیوزیلند
بیایید یک سفر مجازی به دور دنیا برویم. اگر مقصد شما جزیرهی رؤیایی بالی در اندونزی باشد، هنگام ورود باید حدود ۱۰ یورو عوارض بپردازید. تایلند هم قصد دارد از سال ۲۰۲۶، از هر مسافر ورودی حدود ۹ یورو دریافت کند که بخشی از آن صرف بیمه خود گردشگر میشود.
نیوزیلند اما پا را فراتر گذاشته و هنگام درخواست ویزا، مبلغی بین ۲۰ تا ۵۷ یورو تحت عنوان مالیات بینالمللی حفاظت از گردشگران و گردشگری (International Visitor Conservation and Tourism Levy) دریافت میکند تا از طبیعت بکر خود محافظت کند.
در قاره آمریکا هم جمهوری دومینیکن ۱۰ دلار در بدو ورود و مکزیک در منطقه توریستی «کینتانا رو» حدود ۱۲ یورو عوارض فرودگاهی دارند.
مدلهای مختلف برای یک هدف مشترک
اما همه کشورها پول را دم در ورودی نمیگیرند. ژاپن، این کشور منظم و دقیق، رویکردی متفاوت دارد. آنها هنگام خروج، حدود ۸ یورو از شما میگیرند که معمولاً روی قیمت بلیط هواپیما محاسبه شده و شاید اصلاً متوجه آن نشوید.
باهاماس هم مانند ژاپن، هنگام خروج حدود ۲۷ یورو از مسافران دریافت میکند.
جالب است بدانید که اروپاییها کمتر به سراغ عوارض مستقیم فرودگاهی رفتهاند. در پاریس، رم یا بارسلون، شما به جای عوارض ورود، مالیات اقامت شبانه پرداخت میکنید. یعنی به ازای هر شبی که در هتل میمانید، مبلغ کوچکی به صورتحساب شما اضافه میشود که صرف بهبود خدمات شهری و زیرساختهای همان شهر میشود. این هم روشی دیگر برای رسیدن به همان هدف است: توسعه پایدار گردشگری.
ایران و یک تصمیم جهانی
حالا به ایران برگردیم. تصمیم برای دریافت ۵ یورو از هر گردشگر، نه یک بدعت عجیب، بلکه پیوستن به یک جریان کاملاً منطقی و جهانی است. گردشگری مانند یک مهمانی بزرگ است و هر مهمانی هزینههایی دارد.
این عوارض کوچک، در واقع سهم هر مهمان برای کمک به میزبان است تا بتواند در آینده هم پذیرای مهمانان بیشتری با کیفیتی بهتر باشد. این سیاست به دولتها کمک میکند تا بدون فشار آوردن به بودجهی عمومی، منابع لازم برای حفظ جاذبهها و ارتقای خدمات را تأمین کنند.
نظر شما درباره این عوارض جدید چیست؟ آیا با آن موافقید؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.